Labels
- കവിത (78)
- കഥ (30)
- അനുഭവങ്ങള് (16)
- ലേഖനം (12)
- നോവല് -രേണുന്റെ കഥ (6)
- കുറിപ്പുകള് (4)
- അച്ഛന്റെ കവിതകള് (3)
- അമ്മ എഴുതിയത് (1)
- പുസ്തക പ്രകാശനം (1)
Showing posts with label നോവല് -രേണുന്റെ കഥ. Show all posts
Showing posts with label നോവല് -രേണുന്റെ കഥ. Show all posts
8/18/13
പൂമ്പാറ്റകളെ ആരും കല്ലെറിയാറില്ല
നോവല്-രേണുവിന്റെ കഥ-ഭാഗം 6
അനിത പ്രേംകുമാര്
അഞ്ചാം ക്ലാസ്സില് പഠിക്കുമ്പോള് ഒരു ദിവസം അച്ഛന് അമ്മയോട് പറഞ്ഞു.
"എടോ, ഇന്ന് ഗംഗാധരന് മാഷ് എന്നോടു ചോദിച്ചു,
" അല്ല കെ. ജി, നിന്നെയും "ഓളെ" യും കാണാന് നല്ലതാണല്ലോ! പിന്നെന്താ മോള് ഇങ്ങനെ? " ന്ന്!
അമ്മ-
"അവള് വെളുത്തിട്ടായിരുന്നില്ലേ, നിങ്ങള്ക്ക് ജോലി കിട്ടി, ഞങ്ങളും കാസര്ഗോട്ട് വന്നു താമസിക്കും വരെ? അവിടുത്തെ കടല് കാറ്റാ അവളുടെ നിറം കെടുത്തിയത്. പിന്നെ അവളുടെ മൂക്കും കണ്ണും ഒക്കെ എന്റെ പോലെ ചപ്പിയ മൂക്കും ചെറിയ കണ്ണും ഒക്കെ തന്നെ. പക്ഷെ വിടവുള്ള പല്ലുകള് നിങ്ങളുടെതാ--"
"എന്നാലും നീ അവളോടു ഭംഗിയായി മുടിയൊക്കെ കെട്ടി വൃത്തിയായി സ്കൂളില് വരാന് പറ. ഒന്നൂല്ലെങ്കില് അവള് എന്റെ സ്കൂളിലല്ലേ ഇപ്പോള് പഠിക്കുന്നത്.ക്ലാസ് ടീച്ചറും ഞാന് തന്നെ"
ശരിയാ .വിളക്കോട് സ്കൂളില് അഞ്ചാം ക്ലാസ്സില് അവളുടെ ക്ലാസ് ടീച്ചര് അച്ഛന് ആണ്. ഇംഗ്ലീഷ്, കണക്കു ടീച്ചറും.
അതുകൊണ്ടെന്താ - ചോദ്യം ചോദിച്ച് ഉത്തരം കിട്ടിയില്ലെങ്കില് എല്ലാവര്ക്കും ഒരടി. അവള്ക്കു മാത്രം രണ്ട്! അച്ഛന്റെ ക്ലാസ് ഇഷ്ടാ. ഒരു കൊല്ലം ഇവിടെ പഠിച്ചാല് അടുത്തകൊല്ലം ഇരിട്ടി ഹൈ സ്കൂളില് ആക്കാം എന്നാണ്അച്ഛന് പറഞ്ഞത്. പക്ഷെ വേണ്ടായിരുന്നു.
രണ്ടാം ക്ലാസ്സില് പഠിക്കുമ്പോള് അമ്മയ്ക്ക് ജോലി കിട്ടി. പിന്നെ രേണൂം അനിയനും തോന്നിയപോലെ കുപ്പായം ഇട്ടു ഒരു പോക്കാണ് സ്കൂളിലേയ്ക്ക്. മുടിയൊക്കെ ആര് കെട്ടിത്തരാന്!
എന്നാലും ,അച്ഛന് പറഞ്ഞത് സത്യം തന്നെയാ.അവള്ക്ക് അമ്മയ്ക്കും അനിയനും ഉള്ള നിറമില്ല. അച്ഛന്റെ ഭംഗിയില്ല. അല്പം പൊങ്ങിയ വിടവുള്ള പല്ലുകള്!
"പല്ല് കാണാന് നല്ല ഭംഗിയാ, അച്ഛന്റെ പല്ലുകള് പോലെ തന്നെ " എന്ന് അമ്മ വെറുതെ പറയുന്നതാ.
പക്ഷെ അവളെ കാണാന് ഭംഗിയില്ലാന്നു മനസ്സിലാക്കിയത് ഇപ്പോഴല്ല. നാലാം ക്ലാസ്സില് സ്കോളര് ഷിപ്പ് പരീക്ഷയ്ക്ക് പയഞ്ചേരി സ്കൂളില് നിന്നും അഞ്ച് കുട്ടികളെ ഇരിട്ടി ഹൈ സ്കൂളിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
ക്ലാസ്സില് ഏറ്റവും നന്നായി പഠിക്കുന്ന വനജ,ഗംഗ, മീറ, ഷീന,കൂട്ടത്തില് കണ്ണ് തട്ടാതിരിക്കാന് വീട്ടിലെത്തിയാല് ബുക്ക് തൊടാത്ത അവളും .
"ഞാന് എന്തിനാ പോകുന്നത്?"എന്ന് ശങ്കരന് മാഷോട് ചോദിച്ചപ്പോള് അടിക്കാന് ഓങ്ങിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
"പിന്നെ, രേണു പോകാതെ? രേണുവും പോകണം".
അങ്ങനെ എല്ലാവരും കൂടി പയഞ്ചേരി മുക്കിലെ കുത്തനെയുള്ള കുന്നും കയറി, ഇരിട്ടി ഹൈ സ്കൂളിലേയ്ക്ക്. കൂടെയുള്ളവരൊക്കെ അതിനുള്ള പുസ്തകം സംഘടിപ്പിച്ച്, എപ്പോള് നോക്കിയാലും ഇരുന്നു വായന തന്നെ.
പഠിക്കുന്നതുമായി ബന്ധമുള്ള ഒരു പുസ്തകം പോലും വായിക്കാന് ഇഷ്ടമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവള് മാത്രം "പൂമ്പാറ്റ" യും "ബാലരമ"യും വായിച്ചു നടന്നു.
പത്താം ക്ലാസ് പരീക്ഷ എഴുതുന്ന ചേട്ടന് മാരുടെ ഇടയില് ഇരുന്നു വേണം എഴുതാന്.
ആരും അവളെ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. എന്നാല് "ഗംഗ" യോടും മീറയോടും ഷീനയോടും ഒക്കെ മിണ്ടാനും അടുത്തിരുത്താനും അവര് മത്സരിച്ചു. അതിനു ശേഷം ആണ് പെണ്ണിന്റെപ്രത്യേകത "കാണാന് ഭംഗി " ആണെന്ന് മനസ്സിലായത്. എന്തായാലും സ്കോളര് ഷിപ്പ് ഗംഗയ്ക്ക് കിട്ടുകയും ചെയ്തു.
അതുകൊണ്ട് ഇന്ന് അച്ഛന് ഇത് അമ്മയോട് തന്റെമുന്നില് വച്ച് പറഞ്ഞപ്പോള് ഒന്നും തോന്നിയില്ല. അമ്മ രേണുനോട് എന്തെങ്കിലും പറയുമെന്ന് കരുതി. ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവള് കണ്ണാടിയുടെ മുന്നില് വന്നു നിന്നു. നന്നായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.ഏയ്-- അത്ര മോശമൊന്നുമല്ല.
മറ്റുള്ളവര്ക്ക് കാണാന് ഭംഗി തോന്നിയില്ലെങ്കില് എനിക്കെന്താ? എനിക്ക് എന്നെ കാണാന് നല്ല ഭംഗിയാ. സ്വയം അങ്ങനെ കണ്ടെത്തിയപ്പോ നല്ല സന്തോഷം തോന്നി.
എല്ലാ വര്ഷവും സ്കൂള് തുറക്കുമ്പോള് അമ്മ രണ്ടു ജോടി ഡ്രസ്സ് ഇരിട്ടിയിലെ "കുഞ്ഞമ്പു മേസ്രി"യുടെ കടയില് നിന്നും വാങ്ങിത്തരും. രേണൂന്റെ പാവാട യുടെ തുണിയും അനിയന്റെ ഷര്ട്ടും ഒന്ന് തന്നെയാ , പുതിയ രണ്ടെണ്ണം കിട്ടുമ്പോള് പഴയതില് നിന്നും രണ്ടു ജോടി അമ്മ , അമ്മയുടെ സ്കൂളിലെ അതുപോലും ഇല്ലാത്ത കുട്ടികള്ക്ക് കൊടുക്കും. അതുകൊണ്ട് ഡ്രസ്സ് ന്റെ ആകെ എണ്ണം ഒരിക്കലും കൂടിയില്ല. പൊട്ട്, കണ്മഷി, അങ്ങനുള്ള സാധനങ്ങള് ഒന്നും വാങ്ങാറെ ഇല്ല.
അങ്ങനെ ഇതിലൊന്നും പരാതി പറയാതെ, അച്ഛന്റെ അഴകില്ലാതെ , അനിയന്റെം അമ്മയുടേം നിറം ഇല്ലാതെ, നന്നായി പഠിക്കാതെ മുടി നന്നായി ചീകി കെട്ടാതെ, കണ്ണെഴുതാതെ,പൊട്ടു തൊടാതെ,ആരോടും അധികം ഉരിയാടാതെ, നടന്നു. അതൊന്നും രേണൂനെ ബാധിക്കാത്ത കാര്യം ആണല്ലോ. രേണൂന്റെ മനസ്സില് രേണു സുന്ദരി യായിരുന്നു. അത് മറ്റുള്ളവര്ക്ക് കാണാന് കഴിയാത്തത് അവരുടെ കുറ്റമല്ലേ?
എന്നിട്ടും പുഴുവിന് ചിറകു മുളച്ച് പൂമ്പാറ്റ യായി മാറുന്നപോലെ, അവളും പതുക്കെ ഒരു പൂമ്പാറ്റയായി മാറാന് തുടങ്ങി. വര്ണ്ണ ചിറകുകള് വിടര്ത്തി ഇഷ്ടമുള്ളിടത്തൊക്കെ പറന്നു നടന്നു.ആരും തടഞ്ഞില്ല. ആരും ഉപദ്രവിച്ചില്ല. അല്ലെങ്കിലും പൂമ്പാറ്റകളെ ആരും കല്ലെറിയാറില്ലല്ലോ! തന്നെപ്പോലെ തന്നെ ഈ ഭൂമിയും ഇവിടുള്ള ആളുകളും മനോഹരമായ സൃഷ്ടികളായി അവള്ക്കു തോന്നി. അവള് രാത്രി മാത്രമല്ല, പകലും സ്വപ്നങ്ങള് കാണാന് തുടങ്ങി.
അങ്ങനെയുള്ള സ്വപ്നങ്ങളില് അവള്രാജകുമാരി യായും മാലാഖയായും ടീച്ചര് ആയും നര്സ് ആയും കലക്ടര് ആയും ഒക്കെ മാറി.
തുടരും---
ഈ നോവലിന്റെ മറ്റു ഭാഗങ്ങള് വായിക്കാന് ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക
7/24/13
ജന്മ വാസന
(രേണൂന്റെ കഥ - നോവല് ഭാഗം 5 )
അനിത പ്രേംകുമാര്
ബാംഗ്ലൂര്
നമ്മക്ക് മുട്ടമാഷിനെ വീഴ്ത്താന് കള്ളക്കുഴി കുഴിക്കാം?" മനു ആണ് പറഞ്ഞത്.
"വീഴുമോ?" റഷീദ.
"പിന്നെ വീഴാതെ?"
ശരി. എല്ലാരും തയ്യാറായി.
മുട്ടമാഷെ അറിയ്യോ? ഞങ്ങളുടെ വീടുകള്ക്കും കുറച്ചു ദൂരെ മാറിയാണ് അയാളുടെ വീട്. തടിച്ചു ഉയരം കൂടിയ ഒരാളാ-- . ഞങ്ങള്ക്കാര്ക്കും അയാളെ ഇഷ്ടല്ല. " കാരണം ഞങ്ങളോട് അയാള് മിണ്ടൂല്ല. അതിലൂടെ പോകുമ്പോഴും വരുമ്പോഴും ഒന്ന് ചിരിക്കുകപോലും ചെയ്യില്ല. അത്രേന്നെ-
കുറെ കമ്പും കോലും ഒക്കെ കൊണ്ട് വന്ന് അയാള് നടന്നു പോകുന്ന വഴിയില് വലിയ ഒരു കുഴിയുണ്ടാക്കി. എന്നിട്ട് അതിനു മികളില് കുറെ ഉണങ്ങിയ നേരിയ കൊള്ളികള് വച്ചശേഷം ഇലകള് അടുക്കി വച്ച്, മണ്ണിട്ട് മൂടി. ഇപ്പൊ ആരെങ്കിലും കണ്ടാല് അവിടെ കുഴി ഉള്ളതായി തോന്നുകയേയില്ല.
എല്ലാവരും മുട്ടമാഷ് വരുന്നതും കാത്തു ഒളിച്ചു നിന്നു .
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോ, അതാ മുട്ട മാഷ്!
ശ്വാസം അടക്കി പിടിച്ചു നിന്നു.
വലിയൊരു ആന വരുന്നപോലെ വന്ന മാഷ് കുഴിയുടെ മേല് കാല് വച്ചതും------------- ചുള്ളിക്കമ്പുകള് അടരുന്ന ഒച്ചകേട്ടു. മാഷ് ഇപ്പൊ വീഴും.
------ഇല്ല, ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല. കാലില് പറ്റിയ മണ്ണ് തുടച്ചു മാറ്റി , ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി, മാഷ് ഗൌരവത്തില് നടന്നു പോയി.
പക്ഷെ,,ഞങ്ങള് സങ്കടത്തോടെ ഒരു കാര്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
"മാഷിന്റെ കാലുകള് കുഴിയെക്കാള് ഒരുപാടു വലുതാണ്! അടുത്ത പ്രാവശ്യം ഇതിലും വലിയ ഒരു കുഴി കുഴിക്കണം".
എന്നാലും ഞങ്ങളോട് ഒന്നും മിണ്ടാതെ എന്നും ഗൌരവത്തില് നടന്നു പോകുന്ന മാഷ് ഒന്ന് വീണെങ്കില്! മാഷ് എന്ന് വെറുതെ വിളിക്കുന്നതാ. എഴുതാനും വായിക്കാനും ഒന്നും തന്നെ മാഷ്ക്ക് അറിയില്ലാ എന്നാണ് അച്ഛമ്മ പറഞ്ഞത്.
.................................................................
അന്ന് ഞായറാഴ്ച ആയതുകൊണ്ട് കളിക്കാന് എല്ലാവരും ഉണ്ട്.
ഇന്നിനി പാള വണ്ടി കളിച്ചാലോ? ശരി, രണ്ടു മൂന്നു കമുകിന് പാള എടുത്തിട്ടു വരാം എന്ന് പറഞ്ഞ് രേണു അനിയനേം കൂട്ടി നേരെ പെണ്ണമ്മ ചേച്ചിയുടെ തോട്ടത്തിലേയ്ക്ക് ചെന്നു.
അവിടുന്നു നോക്കിയാല് പുഴ കാണാം. വലിയ പുഴയാണ്. നല്ല തെളിഞ്ഞ വെള്ളം !
വൈകിട്ട് കുളിക്കാന് പോകുമ്പോള് കുറെ നീന്തണം.
പിന്നെ അച്ഛന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, ഇന്ന് വൈകിട്ട് "വീശു വല" യും കൊണ്ട് മീന് പിടിക്കാന് പോകാം എന്ന്.
അച്ഛന് വരുന്നതിനു മുമ്പ് വലയുടെ കെട്ടൊക്കെ അഴിച്ച് ശരിയാക്കി വയ്ക്കാന് എല്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. രാത്രിയില് മീന് പിടിക്കാന് പോകുന്ന കഥ പിന്നീട് പറയാം.
ഈ പുഴയെ എത്ര നേരം നോക്കി നിന്നാലും മതിയാകില്ലല്ലോ !
കുറെ സമയം പുഴയും നോക്കി നിന്നു.
"ഇതെന്താ ചേച്ചി, കല്ലെടുക്കാത്തെ?"
അനിയന് ഒരു തുമ്പിയെ വാലില് പിടിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നു.
" വിട്ടേയ്ക്കെടാ-- പാവം".
പാളയുണ്ടോ എന്ന് നോക്കട്ടെ- എല്ലാവരും കാത്തു നില്ക്കുന്നുണ്ടാവും.
എല്ലാ കവുങ്ങിന്റെ ചുവട്ടിലും മണ്ണ് കിളച്ചിട്ടിട്ടുണ്ട്. അതിനിടയിലൂടെ പാള അന്വേഷിച്ച് കുറെ നടന്നു. ഒന്നും കിട്ടിയില്ല.
തിരിച്ചു പോയാലോ ? ഒരു കമുകിന്റെ ചുവട്ടില് എന്തോ കുറെ വെളുപ്പ് കാണുന്നുവല്ലോ! അടുത്ത് ചെന്ന് നോക്കി.
കോഴി മുട്ട പോലത്തെ കുറെ മുട്ടകള്. പാമ്പിന്റെ മുട്ടയാണോ? പേടിയായി.
എന്തായാലും അടുത്തൊന്നും ഒരു ജീവിയെയും കാണാനില്ല. അച്ഛനോട് ചോദിക്കാം.
വേഗം രണ്ടു മുട്ടയും എടുത്ത് അനിയനെയും കൂട്ടി തിരിച്ചു നടന്നു. ഇനി പാമ്പിന്റെ മുട്ടയോ മറ്റോ ആണെങ്കില് പിറകെ പാമ്പ് വരുമോ?
പേടിയായി.
പറ്റാവുന്ന വേഗത്തില് മുട്ടയുമായി ഓടാന് തുടങ്ങി.
തട്ട് തട്ടായി തിരിച്ച കുന്നിന് ചെരിവിലൂടെ ഓടുമ്പോള് വീണാല് കഴിഞ്ഞത് തന്നെ. മുട്ട പൊട്ടും.
ഒടാതിരുന്നാല് പാമ്പ് പിറകെ വന്നാലോ?
എങ്ങനെയൊക്കെയോ ഓടി വീട്ടിലെത്തി, അച്ഛനെ അന്വേഷിച്ചു.
വെറ്റില വള്ളി ഒരു മരത്തിന്റെ മുകളിലേയ്ക്ക് കയറ്റി വിടാന് വേണ്ടി അതിന്റെ തലകള് പിടിച്ചു പതുക്കെ മുകളിലേയ്ക്ക് വയ്ക്കുകയായിരുന്നു അച്ഛന്.
മുട്ടകള് കണ്ടപ്പോള് അച്ഛന് പറഞ്ഞു.
"ഇത് കാട്ടു കോഴിയുടെ മുട്ടയല്ലേ രേണു? എടുത്തയിടത്ത് തന്നെ കൊണ്ട് പോയി വയ്ക്കൂ--
ഓ... സമാധാനമായി, പാമ്പിന്റെ അല്ലല്ലോ എന്ന് മനസ്സില് പറഞ്ഞു.
അച്ഛാ..... എന്തായാലും കോഴിയല്ലേ? അശ്വതി കോഴിയുടെ മുട്ടയുടെ കൂടെ വിരിയിക്കാന് വയ്ക്കട്ടെ? എന്നിട്ട് നമുക്കതിനെ വളര്ത്താം.
"അതൊക്കെ പ്രശ്നമാണ് . പിന്നീട് നിനക്ക് സങ്കടമാവും . വേണ്ട--"
" അച്ഛാ, ഒരു പ്രാവശ്യം ഒന്ന് നോക്കാം".
"ശരി, നിന്റെ ഇഷ്ടം.. ഞാന് പറഞ്ഞു തന്നു മനസ്സിലാക്കുന്നതിലും നല്ലത് നീ തന്നെ കണ്ടു മനസ്സിലാക്കുന്നത് തന്നെ."
അച്ഛനും രേണുവും കൂടി മറ്റു മുട്ടകളുടെ കൂടെ ഈ മുട്ടകളും കോഴി അടയിരിക്കുമ്പോള് കൂട്ടത്തില് വച്ച് കൊടുത്തു. അനിയന് പിന്നെ അധികമൊന്നും പറയില്ല. എന്നാലും എല്ലാത്തിനും കൂടെ നിന്നു.
ദിവസവും പോയി നോക്കും. മുട്ട വിരിഞ്ഞോ?
ഇല്ലല്ലോ .
മുട്ട വിരിഞ്ഞോ?
ഇല്ല
മുട്ട വിരിഞ്ഞോ?
ഇല്ല എന്ന് നിന്നോട് എത്ര പ്രാവശ്യം പറയണം? നീ ഇപ്പൊ ആ തള്ള കോഴീടെ കൊത്തു കൊള്ളും രേണൂ.. അടുത്തു പോകണ്ട. വിരിഞ്ഞാല് ഞാന് പറയാം. അമ്മയാണ്.
ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ?
"ഇപ്രാവശ്യം എന്താ അമ്മെ മുട്ട വിരിയാന് കൂടുതല് സമയം?"
അമ്മയ്ക്ക് ദേഷ്യംവന്നു.
"അവിടെ തന്നെ നീയും അടയിരുന്നാല് കൂടുതല് സമയം ഒക്കെ തോന്നും. രേണുനു വേറെ പണിയൊന്നും ഇല്ലേ? പോയി കളിച്ചാട്ടെ.
ഒരു മോളും പറ്റിയൊരു അച്ഛനും."
ഇനി അമ്മയോട് ചോദിക്കണ്ട.അമ്മയ്ക്ക് എപ്പോഴും തിരക്കാ--എന്നാലും അനിയനോട് കൊഞ്ചുന്ന കാണാലോ! അവന് ഇളയ കുട്ടിയല്ലേന്നാണ് ചോദിച്ചാല് പറയുക. അമ്മ അവനെ "അമ്മേന്റെ പൊന്നും കട്ടെ" എന്നൊക്കെ വിളിക്കുന്ന കേള്ക്കാം. ഹും------- അച്ഛമ്മ യോട് ചോദിക്കാം.
പതുക്കെ അവിടുന്നു പോന്നു.
പിന്നെയും കുറച്ചു ദിവസങ്ങള് കഴിഞ്ഞു. ഒരു ദിവസം രേണു രാവിലെ എഴുന്നേറ്റു പല്ല് തേക്കുമ്പോള് കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ഒച്ച കേള്ക്കുന്നു.
കീ---- കീ---- കീ----
എടാ.... രാജൂ.... ഓടി വാടാ.... മുട്ടകള് വിരിഞ്ഞു....
ഇവന് ഇത് എവിടെപ്പോയി കിടക്കുന്നോ എന്തോ?
ഓടിപ്പോയി നോക്കിയപ്പോള് ,
മുട്ടകള് വിരിഞ്ഞു മൂന്നാല് കുഞ്ഞുങ്ങള് പുറത്തു വന്നിരിക്കുന്നു!
ബാക്കിയുള്ളവര് അവരവരുടെ മുട്ടകള് സ്വയം കൊത്തിപ്പൊട്ടിക്കുന്നത് കാണാന് നല്ല രസ മുണ്ട്.
അവള് വേഗം അച്ഛനെയും അനിയനെയും വിളിച്ചു കാണിച്ചു. കോഴി പുറത്തു ഭക്ഷണം തേടിപ്പോയ സമയമായതുകൊണ്ട്, അച്ഛനും കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങളെ മുട്ട പൊളിച്ചു പുറത്തു വരാന് സഹായിച്ചു . എല്ലാവരും പുറത്തു വരാന് കുറെ സമയം എടുത്തു.
ആകെ ഏഴു കുഞ്ഞുങ്ങള്! എന്ത് ഭംഗിയാ കാണാന്! അതില് രണ്ടെണ്ണം മാത്രം കറുത്തത്! ബാക്കിയൊക്കെ ഇളം മഞ്ഞ നിറം.
അച്ഛന് പറഞ്ഞു, "അതാ രേണു, ആ കറുത്ത രണ്ടെണ്ണമാ നിന്റെ കാട്ടു കോഴി കുഞ്ഞുങ്ങള്!"
അവള്ക്കു സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളിച്ചാടാന് തോന്നി. കാട്ടില് കിടന്ന ഏതോ രണ്ടു മുട്ടകള് ഇതാ തന്റെ മുന്നില് കുഞ്ഞങ്ങളായി മാറി കീ ...കീ ...ന്ന് കരയുന്നു!
ദിവസവും അവ വളരുന്നത് നോക്കി നിന്നു. അരിയും നെല്ലും ഒക്കെ അമ്മ കാണാതെ കൊണ്ട് പോയി കൊടുത്തു. അവര് ഇടയ്ക്ക് തല ചെരിച്ചു അവളെ നോക്കുന്നുണ്ട്. രേണൂനെ മനസ്സിലായി എന്ന് തോന്നുന്നു.
വലുതായ ശേഷം സ്കൂളിലെ കൂട്ടുകാരെ ഒക്കെ വിളിച്ചു കാണിക്കാം. ഇപ്പോള് അടുത്ത വീട്ടിലുള്ളവര് മാത്രമേ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ. മനുവും മൊയമ്മദലിയും, ശംഷു വും റഷീദയും അഞ്ചു വും ഒക്കെ അടങ്ങുന്ന ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടുകാര് ഒക്കെ ഇപ്പോള് കാട്ടു കോഴിയുടെ മുട്ടകള് അന്വേഷിച്ചു നടക്കുകയാണത്രേ. ഇതാ പറയുന്നേ, എല്ലാത്തിനും വേണം ഒരു ഭാഗ്യം.
ഇടയ്ക്കിടെ "പ്രാപ്പിടിയന്" എന്ന പക്ഷി വന്നു, കുഞ്ഞുങ്ങളെ പിടിക്കാന്. അപ്പോള് തള്ള ക്കോഴി ഒരു പ്രത്യേക ഒച്ചയുണ്ടാക്കി കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഒക്കെ വിളിച്ച് , ചിറകിന്റെ അടിയില് ഒളിപ്പിച്ചു. പാവം പ്രാപ്പിടിയന്. ഒറ്റ കുഞ്ഞുങ്ങളെയും തിന്നാന് കിട്ടിയില്ല.
ഉരുണ്ടിരുന്ന അവയ്ക്കെല്ലാം കുഞ്ഞു ചിറകുകളും ചെറിയ വാലുകളും വന്നു തുടങ്ങിയല്ലോ. ഇനി ഇവര് പറക്കാന് തുടങ്ങുമോ? ഏയ്, ഇല്ല. തള്ളക്കോഴി പറക്കൂലല്ലോ. ചിലപ്പോഴൊക്കെ മുറ്റത്തെ മാവിന്റെ താഴത്തെ കൊമ്പ് വരെ മാത്രം പറക്കുന്നതു കാണാം.
ആദ്യമൊക്കെ കുഞ്ഞുങ്ങള്ക്കുള്ള ഭക്ഷണം തള്ളക്കോഴി കാലു കൊണ്ട് ചികഞ്ഞ് ഇട്ടു കൊടുക്കുന്നത് കണ്ടു. ഇപ്പോള് തീറ്റയുള്ള സ്ഥലത്ത് പോയി നില്ക്കും. അപ്പോള് കുഞ്ഞുങ്ങള് തന്നെ ചിക്കാനും ചികയാനും തുടങ്ങും. പ്രാപ്പിടിയന് വന്നാല് ഒച്ചയെടുത്ത് മാറി നില്ക്കാന് പറയുമ്പോള് അവര് കിട്ടിയ സ്ഥലങ്ങളില് പതുങ്ങി ഒളിക്കാന് തുടങ്ങി. ഇനി അവര്ക്ക് അമ്മയുടെ സഹായം അത്ര വേണ്ട എന്ന് മനസ്സിലായി.
ഇനി ഈ കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങള്ക്കെല്ലാം ഓരോ പേര് കണ്ടു പിടിക്കണമല്ലോ-
എന്നിട്ട് ആ പേര് വിളിക്കുമ്പോള് അവര് ഓടി വരുന്നത് കാണണം .
ഒരു ദിവസം നോക്കുമ്പോള് കറുത്ത കുഞ്ഞുങ്ങള് മാത്രം വേറെ നടക്കുന്നു.
ഈശ്വരാ, ഇവയ്ക്കു അമ്മയുടെ കൂടെ നടന്നൂടെ? പ്രാപ്പിടിയന് വന്നാലോ?
പതുക്കെ തെളിച്ചു അമ്മക്കോഴിയുടെ അടുത്താക്കാന് നോക്കി.
പോ-- പോ--- അമ്മേടടുത്ത് പൊ---
പക്ഷെ,കേള്ക്കണ്ടേ!
രേണു പറയുന്നത് കേള്ക്കാതെ, അവ രണ്ടും വീടിന്റെ ഇടതു വശത്ത് , കാടു പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന പറമ്പിലേയ്ക്ക് വേഗം നടക്കാന് തുടങ്ങി. തിരികെ ആക്കാന് വേണ്ടി അവരുടെ മുന്നിലെത്താന് ഓടി. പക്ഷെ അവര് അതിലും വേഗത്തില് ഓടി, കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങള് മുന്നിലും രേണു പിന്നിലുമായി ഒടുന്നതുകണ്ട് അച്ഛന് വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "രേണൂ--- വിട്ടെയ്ക്ക്--- എന്നിട്ട് നീ വീട്ടിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു വാ .... " എന്ന് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ ഒന്നും കേള്ക്കാന് അവള്ക്കു ശേഷിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ജീവനെ പ്പോലെ സ്നേഹിച്ച കുഞ്ഞുങ്ങളാണ്. വിടരുത്. എന്നും തന്റെ കൂടെ വേണം.
പക്ഷെ , ഓടിയോടി തളര്ന്നതല്ലാതെ അവയുടെ കൂടെ എത്താന് അവള്ക്കായില്ല. അവര് അവളെക്കാള് വേഗത്തില് ഓടി, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പച്ചകള് നിറഞ്ഞ കാടിനുള്ളിലെയ്ക്ക് നൂണ്ടു പോയി. അതിനുള്ളിലേക്ക് കയറാനുള്ള ധൈര്യം രേണൂനു ണ്ടായില്ല. അതിനുള്ളില് പാമ്പുണ്ടെങ്കിലോ?
എന്തായാലും കാട്ടിനുള്ളില് മറയുന്നതിനു മുമ്പ് അവ രേണൂനെ അവസാനമായി ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. എന്നിട്ടും അവളുടെ കരയുന്ന മുഖം അവര് എന്തെ കണ്ടില്ല?
ഇനി എന്ത് ചെയ്യും? ആ കാട്ടിന്റെ ഉള്ളില് നിന്നും രാത്രി കുറുക്കന് ഓരി യിടുന്നത് കേള്ക്കാം. അവരെ ഇനി കുറുക്കനെങ്ങാനും പിടിച്ചു തിന്നാലോ! അങ്ങോട്ട് പോകാനും പേടിയാകുന്നു.
പകച്ചു നില്ക്കുന്ന അവളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്ന് അച്ഛന് പറഞ്ഞു.
"മോളെ അവര് പൊയ്ക്കോട്ടേ.നമ്മള് എന്തൊക്കെ കൊടുത്താലും ജന്മ വാസന എന്നൊന്ന് ഉണ്ടാവും. സമയമായാല് പോകാതിരിക്കാന് അവയ്ക്ക് കഴിയില്ല. അവരെ സംരക്ഷിക്കാനൊക്കെ അവര് സ്വയം പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞു. നീ വാ. വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോകാം."
അച്ഛന്റെ കൂടെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് നട ക്കുമ്പോള് അവള് കരയാതിരിക്കാന് ശ്രമിച്ചു. ഇനി കൂട്ടുകാരോടൊക്കെ എന്ത് പറയും? അടുത്ത ശനിയാഴ്ച ഗംഗയും മീരയും ഒക്കെ ഇവരെ കാണാന് വീട്ടില് വരാം എന്ന് പറഞ്ഞതാ. എന്നാലും ശരിക്കൊന്നു വലുതായിട്ട് പോയ്ക്കൂടായിരുന്നോ? എന്തെങ്കിലും പറ്റിയാല്!
അമ്മക്കൊഴിക്കും സങ്കടം കാണുമോ? ഇവരെ അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ടാവില്ലേ? എങ്ങനെ നോക്കിയതാ!
പക്ഷെ തിരിച്ചു ചെന്ന് നോക്കിയപ്പോള് തള്ളക്കോഴി ബാക്കിയുള്ള കുഞ്ഞുങ്ങളേയും കൊത്തി ഓടിക്കുന്നു. അവരും,വലുതായതുകൊണ്ട് അമ്മയെ വിട്ടു സ്വയം ജീവിക്കാന് പഠിക്കണമത്രേ . രേണു വലുതായാല് അച്ഛനും അമ്മയും അങ്ങനെ പറയുമോ? അറിയില്ല.
കോഴിക്ക് നമ്മളെക്കാള് ബുദ്ധീണ്ട് എന്നാണ് അച്ഛന് പറയുന്നത്! ആണോ?
-------------------------------------------
ഈ നോവലിന്റെ മറ്റു ഭാഗങ്ങള് വായിക്കാന് ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക
അനിത പ്രേംകുമാര്
ബാംഗ്ലൂര്
നമ്മക്ക് മുട്ടമാഷിനെ വീഴ്ത്താന് കള്ളക്കുഴി കുഴിക്കാം?" മനു ആണ് പറഞ്ഞത്.
"വീഴുമോ?" റഷീദ.
"പിന്നെ വീഴാതെ?"
ശരി. എല്ലാരും തയ്യാറായി.
മുട്ടമാഷെ അറിയ്യോ? ഞങ്ങളുടെ വീടുകള്ക്കും കുറച്ചു ദൂരെ മാറിയാണ് അയാളുടെ വീട്. തടിച്ചു ഉയരം കൂടിയ ഒരാളാ-- . ഞങ്ങള്ക്കാര്ക്കും അയാളെ ഇഷ്ടല്ല. " കാരണം ഞങ്ങളോട് അയാള് മിണ്ടൂല്ല. അതിലൂടെ പോകുമ്പോഴും വരുമ്പോഴും ഒന്ന് ചിരിക്കുകപോലും ചെയ്യില്ല. അത്രേന്നെ-
കുറെ കമ്പും കോലും ഒക്കെ കൊണ്ട് വന്ന് അയാള് നടന്നു പോകുന്ന വഴിയില് വലിയ ഒരു കുഴിയുണ്ടാക്കി. എന്നിട്ട് അതിനു മികളില് കുറെ ഉണങ്ങിയ നേരിയ കൊള്ളികള് വച്ചശേഷം ഇലകള് അടുക്കി വച്ച്, മണ്ണിട്ട് മൂടി. ഇപ്പൊ ആരെങ്കിലും കണ്ടാല് അവിടെ കുഴി ഉള്ളതായി തോന്നുകയേയില്ല.
എല്ലാവരും മുട്ടമാഷ് വരുന്നതും കാത്തു ഒളിച്ചു നിന്നു .
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോ, അതാ മുട്ട മാഷ്!
ശ്വാസം അടക്കി പിടിച്ചു നിന്നു.
വലിയൊരു ആന വരുന്നപോലെ വന്ന മാഷ് കുഴിയുടെ മേല് കാല് വച്ചതും------------- ചുള്ളിക്കമ്പുകള് അടരുന്ന ഒച്ചകേട്ടു. മാഷ് ഇപ്പൊ വീഴും.
------ഇല്ല, ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല. കാലില് പറ്റിയ മണ്ണ് തുടച്ചു മാറ്റി , ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി, മാഷ് ഗൌരവത്തില് നടന്നു പോയി.
പക്ഷെ,,ഞങ്ങള് സങ്കടത്തോടെ ഒരു കാര്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
"മാഷിന്റെ കാലുകള് കുഴിയെക്കാള് ഒരുപാടു വലുതാണ്! അടുത്ത പ്രാവശ്യം ഇതിലും വലിയ ഒരു കുഴി കുഴിക്കണം".
എന്നാലും ഞങ്ങളോട് ഒന്നും മിണ്ടാതെ എന്നും ഗൌരവത്തില് നടന്നു പോകുന്ന മാഷ് ഒന്ന് വീണെങ്കില്! മാഷ് എന്ന് വെറുതെ വിളിക്കുന്നതാ. എഴുതാനും വായിക്കാനും ഒന്നും തന്നെ മാഷ്ക്ക് അറിയില്ലാ എന്നാണ് അച്ഛമ്മ പറഞ്ഞത്.
.................................................................
അന്ന് ഞായറാഴ്ച ആയതുകൊണ്ട് കളിക്കാന് എല്ലാവരും ഉണ്ട്.
ഇന്നിനി പാള വണ്ടി കളിച്ചാലോ? ശരി, രണ്ടു മൂന്നു കമുകിന് പാള എടുത്തിട്ടു വരാം എന്ന് പറഞ്ഞ് രേണു അനിയനേം കൂട്ടി നേരെ പെണ്ണമ്മ ചേച്ചിയുടെ തോട്ടത്തിലേയ്ക്ക് ചെന്നു.
അവിടുന്നു നോക്കിയാല് പുഴ കാണാം. വലിയ പുഴയാണ്. നല്ല തെളിഞ്ഞ വെള്ളം !
വൈകിട്ട് കുളിക്കാന് പോകുമ്പോള് കുറെ നീന്തണം.
പിന്നെ അച്ഛന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, ഇന്ന് വൈകിട്ട് "വീശു വല" യും കൊണ്ട് മീന് പിടിക്കാന് പോകാം എന്ന്.
അച്ഛന് വരുന്നതിനു മുമ്പ് വലയുടെ കെട്ടൊക്കെ അഴിച്ച് ശരിയാക്കി വയ്ക്കാന് എല്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. രാത്രിയില് മീന് പിടിക്കാന് പോകുന്ന കഥ പിന്നീട് പറയാം.
ഈ പുഴയെ എത്ര നേരം നോക്കി നിന്നാലും മതിയാകില്ലല്ലോ !
കുറെ സമയം പുഴയും നോക്കി നിന്നു.
"ഇതെന്താ ചേച്ചി, കല്ലെടുക്കാത്തെ?"
അനിയന് ഒരു തുമ്പിയെ വാലില് പിടിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നു.
" വിട്ടേയ്ക്കെടാ-- പാവം".
പാളയുണ്ടോ എന്ന് നോക്കട്ടെ- എല്ലാവരും കാത്തു നില്ക്കുന്നുണ്ടാവും.
എല്ലാ കവുങ്ങിന്റെ ചുവട്ടിലും മണ്ണ് കിളച്ചിട്ടിട്ടുണ്ട്. അതിനിടയിലൂടെ പാള അന്വേഷിച്ച് കുറെ നടന്നു. ഒന്നും കിട്ടിയില്ല.
തിരിച്ചു പോയാലോ ? ഒരു കമുകിന്റെ ചുവട്ടില് എന്തോ കുറെ വെളുപ്പ് കാണുന്നുവല്ലോ! അടുത്ത് ചെന്ന് നോക്കി.
കോഴി മുട്ട പോലത്തെ കുറെ മുട്ടകള്. പാമ്പിന്റെ മുട്ടയാണോ? പേടിയായി.
എന്തായാലും അടുത്തൊന്നും ഒരു ജീവിയെയും കാണാനില്ല. അച്ഛനോട് ചോദിക്കാം.
വേഗം രണ്ടു മുട്ടയും എടുത്ത് അനിയനെയും കൂട്ടി തിരിച്ചു നടന്നു. ഇനി പാമ്പിന്റെ മുട്ടയോ മറ്റോ ആണെങ്കില് പിറകെ പാമ്പ് വരുമോ?
പേടിയായി.
പറ്റാവുന്ന വേഗത്തില് മുട്ടയുമായി ഓടാന് തുടങ്ങി.
തട്ട് തട്ടായി തിരിച്ച കുന്നിന് ചെരിവിലൂടെ ഓടുമ്പോള് വീണാല് കഴിഞ്ഞത് തന്നെ. മുട്ട പൊട്ടും.
ഒടാതിരുന്നാല് പാമ്പ് പിറകെ വന്നാലോ?
എങ്ങനെയൊക്കെയോ ഓടി വീട്ടിലെത്തി, അച്ഛനെ അന്വേഷിച്ചു.
വെറ്റില വള്ളി ഒരു മരത്തിന്റെ മുകളിലേയ്ക്ക് കയറ്റി വിടാന് വേണ്ടി അതിന്റെ തലകള് പിടിച്ചു പതുക്കെ മുകളിലേയ്ക്ക് വയ്ക്കുകയായിരുന്നു അച്ഛന്.
മുട്ടകള് കണ്ടപ്പോള് അച്ഛന് പറഞ്ഞു.
"ഇത് കാട്ടു കോഴിയുടെ മുട്ടയല്ലേ രേണു? എടുത്തയിടത്ത് തന്നെ കൊണ്ട് പോയി വയ്ക്കൂ--
ഓ... സമാധാനമായി, പാമ്പിന്റെ അല്ലല്ലോ എന്ന് മനസ്സില് പറഞ്ഞു.
അച്ഛാ..... എന്തായാലും കോഴിയല്ലേ? അശ്വതി കോഴിയുടെ മുട്ടയുടെ കൂടെ വിരിയിക്കാന് വയ്ക്കട്ടെ? എന്നിട്ട് നമുക്കതിനെ വളര്ത്താം.
"അതൊക്കെ പ്രശ്നമാണ് . പിന്നീട് നിനക്ക് സങ്കടമാവും . വേണ്ട--"
" അച്ഛാ, ഒരു പ്രാവശ്യം ഒന്ന് നോക്കാം".
"ശരി, നിന്റെ ഇഷ്ടം.. ഞാന് പറഞ്ഞു തന്നു മനസ്സിലാക്കുന്നതിലും നല്ലത് നീ തന്നെ കണ്ടു മനസ്സിലാക്കുന്നത് തന്നെ."
അച്ഛനും രേണുവും കൂടി മറ്റു മുട്ടകളുടെ കൂടെ ഈ മുട്ടകളും കോഴി അടയിരിക്കുമ്പോള് കൂട്ടത്തില് വച്ച് കൊടുത്തു. അനിയന് പിന്നെ അധികമൊന്നും പറയില്ല. എന്നാലും എല്ലാത്തിനും കൂടെ നിന്നു.
ദിവസവും പോയി നോക്കും. മുട്ട വിരിഞ്ഞോ?
ഇല്ലല്ലോ .
മുട്ട വിരിഞ്ഞോ?
ഇല്ല
മുട്ട വിരിഞ്ഞോ?
ഇല്ല എന്ന് നിന്നോട് എത്ര പ്രാവശ്യം പറയണം? നീ ഇപ്പൊ ആ തള്ള കോഴീടെ കൊത്തു കൊള്ളും രേണൂ.. അടുത്തു പോകണ്ട. വിരിഞ്ഞാല് ഞാന് പറയാം. അമ്മയാണ്.
ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ?
"ഇപ്രാവശ്യം എന്താ അമ്മെ മുട്ട വിരിയാന് കൂടുതല് സമയം?"
അമ്മയ്ക്ക് ദേഷ്യംവന്നു.
"അവിടെ തന്നെ നീയും അടയിരുന്നാല് കൂടുതല് സമയം ഒക്കെ തോന്നും. രേണുനു വേറെ പണിയൊന്നും ഇല്ലേ? പോയി കളിച്ചാട്ടെ.
ഒരു മോളും പറ്റിയൊരു അച്ഛനും."
ഇനി അമ്മയോട് ചോദിക്കണ്ട.അമ്മയ്ക്ക് എപ്പോഴും തിരക്കാ--എന്നാലും അനിയനോട് കൊഞ്ചുന്ന കാണാലോ! അവന് ഇളയ കുട്ടിയല്ലേന്നാണ് ചോദിച്ചാല് പറയുക. അമ്മ അവനെ "അമ്മേന്റെ പൊന്നും കട്ടെ" എന്നൊക്കെ വിളിക്കുന്ന കേള്ക്കാം. ഹും------- അച്ഛമ്മ യോട് ചോദിക്കാം.
പതുക്കെ അവിടുന്നു പോന്നു.
പിന്നെയും കുറച്ചു ദിവസങ്ങള് കഴിഞ്ഞു. ഒരു ദിവസം രേണു രാവിലെ എഴുന്നേറ്റു പല്ല് തേക്കുമ്പോള് കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ഒച്ച കേള്ക്കുന്നു.
കീ---- കീ---- കീ----
എടാ.... രാജൂ.... ഓടി വാടാ.... മുട്ടകള് വിരിഞ്ഞു....
ഇവന് ഇത് എവിടെപ്പോയി കിടക്കുന്നോ എന്തോ?
ഓടിപ്പോയി നോക്കിയപ്പോള് ,
മുട്ടകള് വിരിഞ്ഞു മൂന്നാല് കുഞ്ഞുങ്ങള് പുറത്തു വന്നിരിക്കുന്നു!
ബാക്കിയുള്ളവര് അവരവരുടെ മുട്ടകള് സ്വയം കൊത്തിപ്പൊട്ടിക്കുന്നത് കാണാന് നല്ല രസ മുണ്ട്.
അവള് വേഗം അച്ഛനെയും അനിയനെയും വിളിച്ചു കാണിച്ചു. കോഴി പുറത്തു ഭക്ഷണം തേടിപ്പോയ സമയമായതുകൊണ്ട്, അച്ഛനും കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങളെ മുട്ട പൊളിച്ചു പുറത്തു വരാന് സഹായിച്ചു . എല്ലാവരും പുറത്തു വരാന് കുറെ സമയം എടുത്തു.
ആകെ ഏഴു കുഞ്ഞുങ്ങള്! എന്ത് ഭംഗിയാ കാണാന്! അതില് രണ്ടെണ്ണം മാത്രം കറുത്തത്! ബാക്കിയൊക്കെ ഇളം മഞ്ഞ നിറം.
അച്ഛന് പറഞ്ഞു, "അതാ രേണു, ആ കറുത്ത രണ്ടെണ്ണമാ നിന്റെ കാട്ടു കോഴി കുഞ്ഞുങ്ങള്!"
അവള്ക്കു സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളിച്ചാടാന് തോന്നി. കാട്ടില് കിടന്ന ഏതോ രണ്ടു മുട്ടകള് ഇതാ തന്റെ മുന്നില് കുഞ്ഞങ്ങളായി മാറി കീ ...കീ ...ന്ന് കരയുന്നു!
ദിവസവും അവ വളരുന്നത് നോക്കി നിന്നു. അരിയും നെല്ലും ഒക്കെ അമ്മ കാണാതെ കൊണ്ട് പോയി കൊടുത്തു. അവര് ഇടയ്ക്ക് തല ചെരിച്ചു അവളെ നോക്കുന്നുണ്ട്. രേണൂനെ മനസ്സിലായി എന്ന് തോന്നുന്നു.
വലുതായ ശേഷം സ്കൂളിലെ കൂട്ടുകാരെ ഒക്കെ വിളിച്ചു കാണിക്കാം. ഇപ്പോള് അടുത്ത വീട്ടിലുള്ളവര് മാത്രമേ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ. മനുവും മൊയമ്മദലിയും, ശംഷു വും റഷീദയും അഞ്ചു വും ഒക്കെ അടങ്ങുന്ന ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടുകാര് ഒക്കെ ഇപ്പോള് കാട്ടു കോഴിയുടെ മുട്ടകള് അന്വേഷിച്ചു നടക്കുകയാണത്രേ. ഇതാ പറയുന്നേ, എല്ലാത്തിനും വേണം ഒരു ഭാഗ്യം.
ഇടയ്ക്കിടെ "പ്രാപ്പിടിയന്" എന്ന പക്ഷി വന്നു, കുഞ്ഞുങ്ങളെ പിടിക്കാന്. അപ്പോള് തള്ള ക്കോഴി ഒരു പ്രത്യേക ഒച്ചയുണ്ടാക്കി കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഒക്കെ വിളിച്ച് , ചിറകിന്റെ അടിയില് ഒളിപ്പിച്ചു. പാവം പ്രാപ്പിടിയന്. ഒറ്റ കുഞ്ഞുങ്ങളെയും തിന്നാന് കിട്ടിയില്ല.
ഉരുണ്ടിരുന്ന അവയ്ക്കെല്ലാം കുഞ്ഞു ചിറകുകളും ചെറിയ വാലുകളും വന്നു തുടങ്ങിയല്ലോ. ഇനി ഇവര് പറക്കാന് തുടങ്ങുമോ? ഏയ്, ഇല്ല. തള്ളക്കോഴി പറക്കൂലല്ലോ. ചിലപ്പോഴൊക്കെ മുറ്റത്തെ മാവിന്റെ താഴത്തെ കൊമ്പ് വരെ മാത്രം പറക്കുന്നതു കാണാം.
ആദ്യമൊക്കെ കുഞ്ഞുങ്ങള്ക്കുള്ള ഭക്ഷണം തള്ളക്കോഴി കാലു കൊണ്ട് ചികഞ്ഞ് ഇട്ടു കൊടുക്കുന്നത് കണ്ടു. ഇപ്പോള് തീറ്റയുള്ള സ്ഥലത്ത് പോയി നില്ക്കും. അപ്പോള് കുഞ്ഞുങ്ങള് തന്നെ ചിക്കാനും ചികയാനും തുടങ്ങും. പ്രാപ്പിടിയന് വന്നാല് ഒച്ചയെടുത്ത് മാറി നില്ക്കാന് പറയുമ്പോള് അവര് കിട്ടിയ സ്ഥലങ്ങളില് പതുങ്ങി ഒളിക്കാന് തുടങ്ങി. ഇനി അവര്ക്ക് അമ്മയുടെ സഹായം അത്ര വേണ്ട എന്ന് മനസ്സിലായി.
ഇനി ഈ കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങള്ക്കെല്ലാം ഓരോ പേര് കണ്ടു പിടിക്കണമല്ലോ-
എന്നിട്ട് ആ പേര് വിളിക്കുമ്പോള് അവര് ഓടി വരുന്നത് കാണണം .
ഒരു ദിവസം നോക്കുമ്പോള് കറുത്ത കുഞ്ഞുങ്ങള് മാത്രം വേറെ നടക്കുന്നു.
ഈശ്വരാ, ഇവയ്ക്കു അമ്മയുടെ കൂടെ നടന്നൂടെ? പ്രാപ്പിടിയന് വന്നാലോ?
പതുക്കെ തെളിച്ചു അമ്മക്കോഴിയുടെ അടുത്താക്കാന് നോക്കി.
പോ-- പോ--- അമ്മേടടുത്ത് പൊ---
പക്ഷെ,കേള്ക്കണ്ടേ!
രേണു പറയുന്നത് കേള്ക്കാതെ, അവ രണ്ടും വീടിന്റെ ഇടതു വശത്ത് , കാടു പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന പറമ്പിലേയ്ക്ക് വേഗം നടക്കാന് തുടങ്ങി. തിരികെ ആക്കാന് വേണ്ടി അവരുടെ മുന്നിലെത്താന് ഓടി. പക്ഷെ അവര് അതിലും വേഗത്തില് ഓടി, കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങള് മുന്നിലും രേണു പിന്നിലുമായി ഒടുന്നതുകണ്ട് അച്ഛന് വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "രേണൂ--- വിട്ടെയ്ക്ക്--- എന്നിട്ട് നീ വീട്ടിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു വാ .... " എന്ന് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ ഒന്നും കേള്ക്കാന് അവള്ക്കു ശേഷിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ജീവനെ പ്പോലെ സ്നേഹിച്ച കുഞ്ഞുങ്ങളാണ്. വിടരുത്. എന്നും തന്റെ കൂടെ വേണം.
പക്ഷെ , ഓടിയോടി തളര്ന്നതല്ലാതെ അവയുടെ കൂടെ എത്താന് അവള്ക്കായില്ല. അവര് അവളെക്കാള് വേഗത്തില് ഓടി, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പച്ചകള് നിറഞ്ഞ കാടിനുള്ളിലെയ്ക്ക് നൂണ്ടു പോയി. അതിനുള്ളിലേക്ക് കയറാനുള്ള ധൈര്യം രേണൂനു ണ്ടായില്ല. അതിനുള്ളില് പാമ്പുണ്ടെങ്കിലോ?
എന്തായാലും കാട്ടിനുള്ളില് മറയുന്നതിനു മുമ്പ് അവ രേണൂനെ അവസാനമായി ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. എന്നിട്ടും അവളുടെ കരയുന്ന മുഖം അവര് എന്തെ കണ്ടില്ല?
ഇനി എന്ത് ചെയ്യും? ആ കാട്ടിന്റെ ഉള്ളില് നിന്നും രാത്രി കുറുക്കന് ഓരി യിടുന്നത് കേള്ക്കാം. അവരെ ഇനി കുറുക്കനെങ്ങാനും പിടിച്ചു തിന്നാലോ! അങ്ങോട്ട് പോകാനും പേടിയാകുന്നു.
പകച്ചു നില്ക്കുന്ന അവളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്ന് അച്ഛന് പറഞ്ഞു.
"മോളെ അവര് പൊയ്ക്കോട്ടേ.നമ്മള് എന്തൊക്കെ കൊടുത്താലും ജന്മ വാസന എന്നൊന്ന് ഉണ്ടാവും. സമയമായാല് പോകാതിരിക്കാന് അവയ്ക്ക് കഴിയില്ല. അവരെ സംരക്ഷിക്കാനൊക്കെ അവര് സ്വയം പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞു. നീ വാ. വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോകാം."
അച്ഛന്റെ കൂടെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് നട ക്കുമ്പോള് അവള് കരയാതിരിക്കാന് ശ്രമിച്ചു. ഇനി കൂട്ടുകാരോടൊക്കെ എന്ത് പറയും? അടുത്ത ശനിയാഴ്ച ഗംഗയും മീരയും ഒക്കെ ഇവരെ കാണാന് വീട്ടില് വരാം എന്ന് പറഞ്ഞതാ. എന്നാലും ശരിക്കൊന്നു വലുതായിട്ട് പോയ്ക്കൂടായിരുന്നോ? എന്തെങ്കിലും പറ്റിയാല്!
അമ്മക്കൊഴിക്കും സങ്കടം കാണുമോ? ഇവരെ അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ടാവില്ലേ? എങ്ങനെ നോക്കിയതാ!
പക്ഷെ തിരിച്ചു ചെന്ന് നോക്കിയപ്പോള് തള്ളക്കോഴി ബാക്കിയുള്ള കുഞ്ഞുങ്ങളേയും കൊത്തി ഓടിക്കുന്നു. അവരും,വലുതായതുകൊണ്ട് അമ്മയെ വിട്ടു സ്വയം ജീവിക്കാന് പഠിക്കണമത്രേ . രേണു വലുതായാല് അച്ഛനും അമ്മയും അങ്ങനെ പറയുമോ? അറിയില്ല.
കോഴിക്ക് നമ്മളെക്കാള് ബുദ്ധീണ്ട് എന്നാണ് അച്ഛന് പറയുന്നത്! ആണോ?
-------------------------------------------
ഈ നോവലിന്റെ മറ്റു ഭാഗങ്ങള് വായിക്കാന് ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക
5/22/13
രേണുന്റെ കിനാവുകൾ
നോവല്- ഭാഗം 4അനിതപ്രേംകുമാര്
സാധ്യതയുള്ള പകല് ക്കിനാവുകളായിരുന്നു .
എന്നാൽ ഉറക്കത്തിൽ കണ്ടിരുന്നവ ഒരിക്കലും നടക്കാത്തവയും.
എന്നിട്ടും അവൾ കിനാവുകൾ കാണാൻ ഒരുപാട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.
സ്വപ്നങ്ങൾ ഇല്ലെങ്കിൽ അവളുടെ ജീവിതം ഇത്ര മനോഹരമാകില്ലായിരുന്നു
എന്ന് രേണുന് തോന്നാൻ തുടങ്ങി.
സങ്കടങ്ങൾ വരുമ്പോൾ നാളെ അത് മാറിയാൽഉള്ള സന്തോഷകരമായ അവസ്ഥ സ്വപ്നം കണ്ട് , പതുക്കെ, സങ്കടം ,സന്തോഷമാക്കി മാറ്റും.
അവൾ ഉറങ്ങുന്നു , ഉണരുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു, എന്നതിന്റെ തെളിവായി, സ്വപ്നങ്ങൾ മാറാന് തുടങ്ങി.
---------
രണ്ടു നിലയുള്ള , കോണി പടികളുള്ള വീടുകൾ രേണുവിന് വലിയ ഇഷ്ടമാണ്. അങ്ങനെയൊരു വീട്ടില് താമസിക്കുക എന്നതാണ് അവളുടെ ഏറ്റവും വലിയ പകൽ ക്കിനാവ്.
പായത്ത് അമ്മൂമ്മയുടെ വീട്, ഇരിട്ടിയിലെ വല്ല്യമ്മയുടെ (അമ്മയുടെ ചേച്ചി) വീട്, ഒക്കെ എന്ത് വലുതാണെന്നോ!
വല്ല്യമ്മയുടെ വീട്ടില് രാത്രിയായാൽ സ്വിച്ച് ഇട്ടാൽ ലൈറ്റ് കത്തും.
രേണും അനിയനും ഇടയ്ക്ക് അവിടെ പോയി നില്ക്കാറുണ്ട്.
അത് ടൌണിൽ ആണ്. സന്ധ്യ യാകുമ്പോൾ നിറയെ കാക്കകൾ കരയുന്നത് കേള്ക്കാം. വലിയ കൊതുകുകളും ഉണ്ട്. എന്നാലും ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ വലിയ മുറികളില് ഓടിക്കളിക്കാം.
രേണുനേം അനിയനേം ഇടയ്ക്ക് അവിടുത്തെ ഏട്ടൻ വന്നു കൂട്ടികൊണ്ട് പോകും. അവിടെ വല്ല്യമ്മയെ കൂടാതെ, രണ്ടു ഏട്ടന്മാരും ഒരു അനിയനും ഉണ്ട്. എല്ലാവര്ക്കും രേണുനെ വല്ല്യ ഇഷ്ടാ .
വല്ല്യമ്മയ്ക്ക് വേറെ പെണ്കുട്ടികള് ഇല്ലല്ലോ!
വല്ല്യച്ഛന്റെ അനിയന് സ്വന്തമായി ഒരു ടാക്കീസ് ഉണ്ട്. അവിടെ സിനിമയ്ക്കും പോകാം.
പായത്ത് അമ്മൂമ്മയുടെ വീടും വലിയ വീടാണ്. ഒരു പാടു ആളുകൾക്ക് ചുറ്റും ഇരിക്കാൻ "ഇരിത്തി" യുള്ള, വലിയ പൂമുഖം ഒക്കെ യുള്ള, രണ്ടു നില ഓടിട്ട വീട്.
പക്ഷെ സ്വിച്ച് ഇട്ടാൽ കത്തുന്ന ലൈറ്റ് ഇല്ല. രേണൂന്റെ വീട്ടിലെ പോലെ തന്നെ, വൈകുന്നേരമാകുമ്പോൾ വിളക്കുകളിലോക്കെ മണ്ണെണ്ണ ഒഴിച്ച്, തിരി നീട്ടി വയ്ക്കണം .
ആ വലിയ വീട്ടില് വയസ്സായ അമ്മൂമ്മയും , ഭാര്യയും മക്കളും ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ ഒരു അമ്മാമനും മാത്രമേ ഉള്ളൂ. പണ്ട് വീട് നിറയെ ആളുകള് ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
അമ്മായിയെ രേണു കണ്ടതായി ഓര്ക്കുന്നേയില്ല. പണ്ടേ പോയതാ. പക്ഷെ മുകളിലത്തെ മുറിയില് അമ്മായിയുടെ ഒരു ഇരുമ്പ് പെട്ടിയുണ്ട്.
അതിനകത്ത് രണ്ടു മുണ്ടും വേഷ്ടിയും ഒരു പേപ്പറി ൽ കുറച്ചു പൌഡർ പൊതിഞ്ഞു വച്ചതും പിന്നെ ഒരു ഡബ്ബ യിൽ കുറച്ചു കുങ്കുമവും ഉണ്ട്. രേണു ആരും കാണാതെ മുകളില് കയറി , അതിൽ നിന്നും പൌഡർ എടുത്തു ഇടും .
അമ്മൂമ്മ പാത്രത്തിന്റെ അടിയിലെ കരി എണ്ണയും ചേർത്ത് പൊട്ടു തൊട്ടു തരും. അമ്മായി എന്തിനാണാവോ പിണങ്ങി പോയത്! അമ്മാമൻ ഒരു പാവം ആണ്! മൂന്നു പെങ്കുട്ടികളാത്രേ അവര്ക്ക്!
അമ്മാമൻ രേണൂന്റെ വീട്ടില് വരുമ്പോൾ എപ്പോഴും പാരീസ് മിട്ടായി കൊണ്ടുവരും. മൂന്നെണ്ണ മുണ്ടാകും. ഒന്ന് രേണൂന് , പിന്നൊന്ന് അനിയന് , മൂന്നാമത്തെത് അമ്മാമന്. ബാലരമയും പൂമ്പാറ്റയും മൊക്കെ വായിക്കാനും അമ്മാമന് ഇഷ്ടമാണ്. എന്നാലും സന്ധ്യയ്ക്ക് വിള ക്ക് വച്ചാൽ എന്നും ദേവി ഭാഗവതം, മണിപ്രവാളം, പിന്നെ കര്ക്കിടക മാസത്തിൽ രാമായണം ഒക്കെ വായിക്കും.
അമ്മൂമ്മയുടെ വീട്ടില് വരാന് തോണി കടക്കണം. പിന്നെ ടാറിടാത്ത റോഡിലൂടെ വലിയൊരു കുന്നു കയറണം. തോണിക്കാരന് ഗോപാലേട്ടന്റെ വീട് , കുര്യന്ചേട്ടന്റെ മില്ല്,ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ്, ഒരു വളവു തിരിഞ്ഞാല് പിന്നെ കുറെ ദൂരം വയലിലൂടെ നടക്കണം. വയലിന്റെ കരയിലാണ് വീട്.
വയസ്സായി, കണ്ണ് കാണാത്തതുകൊണ്ട് അമ്മൂമ്മ കൈ കൊണ്ട് തപ്പി നോക്കിയാണ് ഓരോരോ സാധങ്ങൾ എടുക്കുന്നത്.
ചോറും കൂട്ടാനും ഉണ്ടാക്കുന്നതും അമ്മൂമ്മതന്നെ .എന്നാലും ആ ചോറും കൂട്ടാനും നല്ല രുചിയാ.
രേണുന്റെ വീട്ടിനെപറ്റി ഇതുവരെ പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.
രേണുവും അനിയനും അച്ഛനും അമ്മയും അച്ഛമ്മയും താമസിക്കുന്നത് ഓടിട്ട ചെറിയൊരു വീട്ടിലാണ്.ഒറ്റ നില . നടുവിൽ പടിഞ്ഞിറ്റ അകം, മുന്നില് ഇറയം, ഇടതുവശത്ത് അടുക്കള, വലതുവശത്ത് വേറൊരു മുറി. ഈ മൂന്നു മുറികളും ഇറയത്തെയ്ക്ക് തുറക്കുന്നു. തീര്ന്നു.
പക്ഷെ അവിടെ ചുറ്റുമായി വേറെയും കുറെ ജീവികളുണ്ട്. ഒന്ന് അശ്വതി. അവൾ ഒരു പിടക്കോഴിയാ-
ഇന്നാള് അതിന്റെ കാലു മുറിഞ്ഞ് നടക്കാൻ പറ്റാണ്ടായി .
രേണു അതിനെ പിടിച്ചു കാലിൽ മരുന്നൊക്കെ പുരട്ടിയാണ് അത് മാറ്റിയത്. അതുകൊണ്ട് അശ്വതി---ബ- ബ- ബ - ന്നു വിളിച്ചാൽ അവൾ ഓടി വരും.
പിന്നെ കുറെ ആടുകളുണ്ട്,
വീട്ടിനു പിറകിലെ മണൽ തിട്ടയിൽ അച്ഛൻ ഉണ്ടാക്കിയ കൂട്ടിന്റെ ഉള്ളില് പിന്നെയും തുരന്നു, അതിനുള്ളിൽ കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു അറകളിലായി പ്രസവിച്ച മുയലുകളും , കുഞ്ഞുങ്ങളുമുണ്ട്.
പിന്നെ പറന്നു വരുന്ന പൂമ്പാറ്റകൾ , കുരുവികൾ, കാക്കക ൾ, "ചവെലാട്ചി" പക്ഷികൾ , മൈനകൾ. തുമ്പികൾ ഒക്കെ ഉണ്ടാകും .
ഒറ്റ മൈനയെ കണ്ടാൽ ദോഷമാണ്, രണ്ടെണ്ണത്തിനെ ഒരുമിച്ചു കാണണം .
രേണു ഇന്ന് അമ്മൂമ്മയുടെ വീട്ടിന്നു തിരിച്ചു വന്നതേയുള്ളൂ. ഇന്നലെ വൈകിട്ടാ പോയത്. രാവിലെ ഒമ്പത് മണിക്കെത്താൻ അച്ഛൻ പറഞ്ഞിരുന്നു. എത്തിയപ്പോൾ പത്തു മണി കഴിഞ്ഞു.
അച്ഛൻ ദേഷ്യം വന്നു വിറക്കുന്നു.
"രേണൂ, നിന്നോടു എത്ര പ്രാവശ്യം പറഞ്ഞു, പറഞ്ഞ സമയത്തിനു വരണം എന്ന്? ഒമ്പത് മണി മുതൽ കാത്തിരിക്കുന്നു." പറഞ്ഞാല് മനസ്സിലാവില്ലേ നിനക്ക്?
അച്ഛന് എന്തിനാ ഇങ്ങനെ നോക്കിയിരിക്കുന്നത്എന്ന് വിചാരിച്ചെങ്കിലും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.പകരം ,
അമ്മൂമ്മ അച്ഛന് തന്നു വിട്ട "ഓട്ടട" കയ്യില് കൊടുത്തിട്ട് പറഞ്ഞു.
' അച്ഛാ ,ഇത് അച്ഛന് ഇഷ്ടമല്ലേ, വേഗം ഉണ്ടാക്കിത്തരാം എന്ന് പറഞ്ഞു അമ്മൂമ്മ രാവിലെ തന്നെ ഓട്ടട ഉണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങി. അതാ വൈകിയേ-- "
ഓട്ടട കണ്ടപ്പോൾ അച്ഛന് അൽപ മൊന്നു തണുത്തു. അച്ഛൻ രേണുനേം അനിയനേം എവിടെ വേണമെങ്കിലും വിടും. പക്ഷെ പറഞ്ഞ സമയത്ത് തിരിച്ചെത്തണം !
"ശരി, അച്ഛന്റെ കൂടെ വാ, കുറച്ചു പണിയുണ്ട്. അച്ഛൻ പറമ്പിൽ ചേന നടുകയാണ്. ഓരോ കഷ്ണം ചേനയും വെണ്ണീരിൽ മുക്കി മുളപ്പിച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ട്. അത് എടുത്തു കൊടുക്കലാണ് പണി.
കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പറഞ്ഞു. " ഇന്ന് വൈകുന്നേരം കളിക്കാൻ ഒന്നും പോകണ്ട. നാളെ പരീക്ഷ തുടങ്ങുകയല്ലേ കുറച്ചു എന്തെങ്കിലും എടുത്തു വായിക്കൂ-"
വൈകുന്നേരം കാക്ക കളിയും ഒളിച്ചുകളിയും ഒക്കെ പോയ സങ്കടത്തിൽ അവൾ ബുക്കും തുറന്നു വച്ച് ഇരുന്നു.
---------
രേണു എപ്പോഴും കാണുന്ന ഒരു സ്വപ്നമുണ്ട്. വെള്ളത്തിൽ നീന്തുന്നപോലെ , ആകാശത്ത് പറന്നു നടക്കുക. ഇന്നലെ രാത്രിയും കണ്ടു, ആ സ്വപ്നം. എന്തൊരു രസായിരുന്നു എന്നോ?
സ്വപ്നത്തിൽ തന്നെ രേണൂനു സംശയമായി. ഇത് സ്വപ്ന മാണോ, അതോ യാഥാര്ത്യമോ ?
അവൾ നുള്ളി നോക്കി, വേദനിക്കുന്നു. അതേ , ഇത് ശരിക്കും സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു.
രേണു പറക്കുകയാണ്. വീടിന്നടുത്ത് പുഴയുള്ള തുകൊണ്ട് വെള്ളത്തില് നീന്താൻ അച്ഛൻ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു. അത് പോലെ ഇവിടെയും ചെയ്യാം. അവള് താണും, ഉയര്ന്നും , തിരിഞ്ഞും, മറിഞ്ഞും ഒക്കെ പറന്നു നോക്കി.
എന്തൊരത്ഭുതം, എങ്ങനെ വേണമെങ്കിലും, എത്ര സമയം വേണമെങ്കിലും പറക്കാം. വെള്ളത്തില് നീന്തുമ്പോൾ , ശ്വാസം മുട്ടും. ഇവിടെ ആ പ്രശ്നവുമില്ല.
ഇനി ഉയരം അല്പം ഒന്ന് കൂട്ടാം. അവൾ പതുക്കെ വീടിനു മുകളിലേയ്ക്ക് പറന്നുയർന്നു.
അമ്മ ഉച്ചത്തില് വിളിക്കുന്നു. ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.
"നിന്നോടാ പറഞ്ഞത് എഴുന്നേറ്റു വന്നു ചോറുണ്ണാൻ . എട്ടു മണിക്ക് തന്നെ കിടന്നുറങ്ങിയോ?"
കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ ചുറ്റും ഇരുട്ട്. അപ്പോൾ പറന്നത്? എന്നത്തെയും പോലെ ഇതും സ്വപ്നമാണെന്നോ!
അവൾ ക്കു വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ നുള്ളി നോക്കിയതും , വേദനിച്ചതും ഒക്കെ, സ്വപ്നത്തിൽ !
എപ്പോഴും കൂടെ കിടക്കുന്ന അച്ഛമ്മയും കിടന്നിട്ടില്ല. വായിച്ചു , വായിച്ചു ഉറങ്ങിപ്പോയതാണെന്നു അ പ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്.
അവൾ വേഗം എഴുന്നേറ്റു അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്നു. ചോറ് ഉണ്ട് എന്നു വരുത്തി വീണ്ടും കിടക്കാൻ വന്നു. പെട്ടെന്ന് ഉറങ്ങിയാൽ ആ സ്വപ്നത്തിൻറെ ബാക്കി കൂടി കാണാം.
ഇന്ന് രാവിലെ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ ആണ് ഓർത്തത്, ഇല്ലല്ലോ, ബാക്കി ഒന്നും കണ്ടില്ല. സങ്കടം തോന്നി. രേണൂന് എന്നെങ്കിലും ശരിക്കും പറക്കാൻ പറ്റുമോ? വലുതാകുമ്പോൾ അതിനുള്ള വഴി കണ്ടുപിടിക്കണം.
ഇന്ന് സ്കൂളിന്നു ടീച്ചർ ക്ലാസ്സെടുത്തത് , ഏതോ രണ്ടാളുകൾ ചന്ദ്രനിൽ പോയ കാര്യമാണ്.
അവർ അവിടെ ഇറങ്ങിയത്രെ. , ഫോട്ടോയും എടുത്തു.
എന്നിട്ട് അവിടുന്നു കുറച്ചു കല്ലും മണ്ണും ഒക്കെ എടുത്ത് തിരിച്ചു വന്നു.
എന്തൊരത്ഭുതാ, അല്ലെ?
അമ്മ ഓണത്തിനും വിഷുവിനും ഉണ്ടാക്കുന്ന പപ്പടത്തിനെ ക്കാളും കുറച്ചു മാത്രം വലുതായ അമ്പിളി മാമൻ !
ഉറക്കം വന്നില്ലെങ്കിൽ ,രാത്രി ഊണൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും ചേർന്ന് മുറ്റത്തിരിക്കും. എട്ടു- ഒമ്പത് മണിയാകുമ്പോൾ മുല്ലപ്പൂ വിടരും. എന്തൊരു മണമാണ്ന്നറിയോ, പൂ വിരിഞ്ഞു വരുമ്പോൾ !
അച്ഛനും അമ്മയും എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ പറഞ്ഞു തരും. അച്ഛന്റെ സ്കൂളിലെ കുട്ടികൾ ഒപ്പിച്ച തമാശകൾ , ടീച്ചർമാരുടെ, മാഷന്മാരുടെ വിശേഷങ്ങൾ , ഒക്കെ.
കൂടെ ചില കഥകളും, കാര്യങ്ങളും .
അമ്പിളി മാമാനെപ്പറ്റി അച്ഛൻ പറഞ്ഞത്, ഇവിടുന്നു നോക്കിയാൽ കാണുന്ന പോലല്ല, ഈ ഭൂമി പോലെ തന്നെ വലിയതാണ് എന്ന്.
എന്നാലും അവിടെ പോവുക ! വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല അല്ലെ . രാത്രി അതും ആലോചിച്ചു കൊണ്ടാണ് കിടന്നത് .
ഉറക്കത്തിൽ ചന്ദ്രനിൽ എത്തി. അനിയനോട് പറഞ്ഞു. എടാ, അവർ ഇങ്ങനെയാ ചന്ദ്രനില് ഇറങ്ങിയത് എന്ന് . പറഞ്ഞതും, കട്ടിലിന്റെ ഒരു വശത്തുനിന്നും താഴേയ്ക്ക് വീണതും ഒരുമിച്ച് .
ശബ്ദം കേട്ട് എല്ലാവരും ഓടി വന്നു. ചുണ്ട് പൊട്ടി ചോര ഒലിക്കുന്നു.
"രേണൂ-- എന്ത് പറ്റി? " നീ എന്തിനാ അറ്റത്ത് വന്നു കിടന്നത്? ചുമരോട് ചേർന്ന് കിടക്കായിരുന്നില്ലേ? ഇന്ന് ഒരു ദിവസം അച്ഛമ്മ ഇവിടെ ഇല്ലാതപ്പോഴെയ്ക്കും താഴെ വീണോ?"
അച്ഛനും അമ്മയും എന്തൊക്കെയോ ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രേണൂനു , കുറച്ചു സമയത്തേയ്ക്ക് ഒന്നും മിണ്ടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് സംഭവിച്ചത് എന്താണെന്ന് മനസ്സിലായത്.
ചുണ്ടിലെ ചോര തുടച്ചു കൊണ്ട് , പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
"അച്ഛാ, ഞാൻ ചന്ദ്രനിൽ ഇറങ്ങിയതാ ."
ഹ ഹ ഹ --- എല്ലാവരും ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി . രേണൂനു സങ്കടമായി .അയ്യേ, പറയണ്ടായിരുന്നു.
അനിയൻ പോലും അവളെ കളിയാക്കുന്നു .
അവൾക്കു അനിയനോട് ദേഷ്യം വന്നു. ആരും കാണാതെ അവനെ പിടിച്ചു ഒരു നുള്ള് കൊടുത്തു.
"അച്ഛാ-- ചേച്ചി നുള്ളീ--"അവൻ കരയാൻ തുടങ്ങി.
അച്ഛൻ പറഞ്ഞു. രണ്ടു പേരും അച്ഛന്റെ കൂടെ വാ, നമുക്ക് കുറച്ചു സമയം മുറ്റത്ത് ഇരിക്കാം . അച്ഛൻ ഇന്ന് മക്കൾക്ക് ആകാശത്ത് എപ്പോഴും തിളങ്ങി നില്ക്കുന്ന ധ്രുവ നക്ഷത്രത്തിന്റെ കഥ പറഞ്ഞു തരാം .
അമ്മ ഉപ്പു വെള്ളത്തിൽ മുക്കിയ തുണി കൊണ്ട് വന്നു ചുണ്ടിലെ ചോര ഒപ്പിയെടുത്ത്, മരുന്ന് വച്ച് തന്നു.
അച്ചന്റെ കൂടെ മുറ്റത്തെയ്ക്ക് നടക്കുമ്പോൾ , ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് അച്ഛൻ പറഞ്ഞു, ഇനി ചന്ദ്രനിൽ പോകുമ്പോൾ അച്ഛനെയും കൂട്ടാൻ മറക്കല്ലേ.
"അനിയനു സങ്കടമായി. ചേച്ചി, എന്നേം കൂട്ടുമോ? "
രേണു അനിയനു ഒരു ഉമ്മ കൊടുത്തിട്ടു മുറ്റ ത്ത് വിരിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ കുറച്ചു മുല്ല പൂക്കളും പറിച്ചെടുത്ത്, ധ്രുവ നക്ഷത്രത്തിന്റെ കഥ കേള്ക്കാൻ തയാറായി ഇരുന്നു. കൂടെ അമ്മയും അനിയനും.
* * *
മറ്റു ഭാഗങ്ങള് - ലേബല്- രേണുന്റെ കഥ-
(കണ്ണൂര് ഭാഷ മനസ്സിലാവുന്നില്ലെന്ന് ചില സുഹൃത്തുക്കള് അഭിപ്രായപ്പെട്ടതുകൊണ്ടും, രേണു കുറച്ചു വലിയ കുട്ടിയായതുകൊണ്ടും ഇപ്രാവശ്യം കണ്ണൂര് ഭാഷ ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ല.)
2/6/13
പായം പുഴ (രേണുന്റെ കഥ )
(നോവല് -ഭാഗം 3 )
അനിത പ്രേംകുമാര്, ബാംഗ്ലൂര്
പായം പുഴയില് രേണുന്ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട സ്ഥലമാണ് തോണിക്കടോത്ത്.
എംബി വല്ല്യച്ചന്റെ പറമ്പിന്റെ താഴെ, പായം മുക്കില് നിന്നും വരുന്ന റോഡ് അവസാനിക്കുന്ന സ്ഥലം.
അവിടെ പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ ഒരു കടയുണ്ട് .
പിന്നെ, വലിയ- ഒരു മരവും, നല്ല മിനുസമുള്ള കുറെ പാറകളും.
ആ മരത്തിന്റെ ഉള്ളിലുള്ള വലിയ പൊത്തിലാണ് തോണിക്കാര് പകല് കിടന്നുറങ്ങുന്നതും, അവരുടെ കുട, ചെരുപ്പ്, ബീഡി മുതലായ വല്ല്യ വല്ല്യ സാധനങ്ങള് സൂക്ഷിച്ചു വെക്കുന്നതും.
തോണീല് കേറാന് ആളു വരുന്നുണ്ടെങ്കില് അവര് ദൂരെ നിന്നെന്നെ കൂ------ ന്നു കൂക്കും.
അപ്പൊ തോണിക്കാര് അവര്ക്ക് വേണ്ടി കാത്തു നില്ക്കും.
വലിയ പാറയിലൂടെ ശ്രദ്ധിച്ച് താഴെയിറങ്ങിയാല് തോണിയില് കേറാം.
നല്ല മഴക്കാലമാണെങ്കില് വെള്ളം കടയുടെയടുത്തെത്തിയുട്ടുണ്ടാവും.
കഴിഞ്ഞ വര്ഷം ഗോപാലേട്ടനേനും തോണിക്കാരന് .
ഇപ്രാവശ്യം അയമ്മദൂട്ടിക്കയാണ്.
ആരായാലും രേണുനും അനിയനും തോണീല് കേറാന് പൈസ വേണ്ട. അത് , മാസാവസാനം അച്ഛന് കൊടുക്കും.
പുഴക്കക്കരെയുള്ള അമ്മൂമ്മെന്റെ വീട്ടില് ഇടയ്ക്കിടെ പോണ്ടേ?
തോണിക്കടവിനു തൊട്ടു മുകളിലായി, പാറക്കൂട്ടങ്ങള്ക്കിടെലാണ് ആണുങ്ങള് കുളിക്കുന്ന സ്ഥലം.
രേണുന്റെ അച്ഛനും അവിടുന്നാ കുളി.
ഈ പാറകളുടെയും അപ്പുറത്ത് കുറച്ചു മരങ്ങളും കഴിഞ്ഞു വീണ്ടും ഒരു വലിയ പാറയുണ്ട്.
അതിനരികിലാണ് മറ്റു പെണ്ണുങ്ങളും രേണുവും അമ്മയും അനിയനും തുണിയലക്കുന്നതും കുളിക്കുന്നതും.
രേണുനെ പോലെ തന്നെയാ , പായം പുഴയയും.
ചിലപ്പോ ചിരിച്ചു കളിച്ച്---
ചിലപ്പോ ആരോടും ഒന്നും മിണ്ടാതെ എന്തോ ആലോചിച്ച്!
മറ്റു ചിലപ്പോ ദേഷ്യപ്പെട്ട്, അലറിവിളിച്ച്---
മുമ്പ്,വേനല്ക്കാലത്ത് ചിരിച്ച്,കളിച്ച്, കള-കള ഒച്ചയുണ്ടാക്കി ക്കൊണ്ടുള്ള ഒഴുക്ക് കാണാന് എന്ത് ഭംഗിയേനും!.
മെലിഞ്ഞു നീണ്ട രേണുന്റെ അമ്മ, വെള്ളയില് കറുത്ത പൂക്കളുള്ള, ആ ഭംഗിയുള്ള സാരി ചുറ്റിയ പോലെ!
ആ സമയത്ത്മാത്രം അക്കരെ കടക്കാന് തോണി വേണ്ട.
പുഴയിലൂടെ ഉരുളന് കല്ലുകളില് തട്ടി വീഴാതെ , മുട്ടിനു മുകളില് വെള്ളത്തില്,പാവാടയൊക്കെ പൊക്കി പ്പിടിച്ച്--- ഓ, എന്ത് രസാന്നറിയോ?
അക്കരെയെത്തുംമ്പോഴേയ്ക്കും അര വരെ നനഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും.
പിന്നെ അണക്കെട്ട് വന്നു. പുഴെന്റെ രണ്ടു ഭാഗത്തും വെള്ളം കേറി ഒരു പുഴയ്ക്ക് പകരം മൂന്ന് പുഴേന്റെ വീതി!
തെളിഞ്ഞ വെള്ലാ. പക്ഷെ ആരോടും ഒന്നും മിണ്ടാത്ത പോലെ തോന്നും. ദേഷ്യോം സങ്കടോം സന്തോഷോം ഒന്നൂല്ല.
അണകെട്ടിയത് ഇഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാവില്ല.അല്ലെ?
എല്ലാര്ക്കും ഉപകാരാവുല്ലോ ന്ന് കരുതി മിണ്ടാണ്ടിരിക്കുന്ന പോലെ.
നീന്താന് പഠിക്കാന് പറ്റിയ സമയാ ഇത്.
രണ്ടു പൊട്ടത്തേങ്ങകള് കൂട്ടി ക്കെട്ടി , അതിനു നടുവില് കിടത്തിയാണ് രേണുനേം അനിയനേം അച്ഛന് നീന്താന് പഠിപ്പിച്ചത്.
ഈ സമയങ്ങളില് കുളിക്കാനും ശരിക്കുള്ള കടവിലൊന്നും പോകാന് ആവൂല്ല.
പൊന്നമ്മചേച്ചിന്റെ പറമ്പിന്റെ തൊട്ടു താഴെ,"ചീളി"യില് കല്ല് കൊണ്ടിട്ട്, അവിടുന്നാ അലക്കലും കുളിയും.
മഴക്കാലം തുടങ്ങിയാ പിന്നെ പറയണ്ട.
ആകെ ദേഷ്യം വന്നു കണ്ടാല് പേടിയാകുന്ന പോലെ.
ചുവന്നു കലങ്ങി മറിഞ്ഞ്, രണ്ട്കരേലുമുള്ള, മരങ്ങളെല്ലാം പറിച്ചെടുത്ത്, പശൂനേം , ആട്ടിനേം ഒക്കെ തട്ടിയെടുത്ത്, ആരോടെല്ലോ വാശി തീര്ക്കുന്ന പോലെ അലറി വിളിച്ചു പായും!
ഒരു മഴക്കാലത്ത് സ്കൂള് വിട്ടു വന്നപ്പോ അച്ചമ്മയോട് വെള്ളം കാണാന് പോട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു. ഉള്ളില് പെടിണ്ട്. പക്ഷെ വെള്ളം കാണാന് പോയെ തീരൂ.
'മോള് പോയിറ്റു വേഗം വര്വോ" അച്ചമ്മ ചോദിച്ചു. "അച്ഛന് വരുന്നേനു മുമ്പേ ഇങ്ങെത്തണെ";
വരാംന്നും പറഞ്ഞു തലയാട്ടി, കുടയുമെടുത്ത് ഒരൊറ്റ ഓട്ടം. പുഴക്കരെഎത്തി,
കുറെ സമയം വെള്ളവും നോക്കി നിന്നു.
നല്ല കലക്ക വെള്ളാ.
എന്തൊക്കെയോ ഒഴുകി വരുന്നുണ്ട്.
പുഴക്കരയില് നില്ക്കുമ്പോ സമയം പോകുന്നതറിയില്ല.
ഇരുടായി തുടങ്ങി.
അച്ഛന് വരുന്നേനു മുമ്പേ വീട്ടിലെത്തിയില്ലെങ്കില് അടി ഉറപ്പാ.
തിരിഞ്ഞു നടക്കാന് തുടങ്ങിയതും, ഒരു തവളെന്റെ ദയനീയമായ കരച്ചില്.
അവിടെ യുള്ള കുറ്റിക്കാട്ടിലൊക്കെ തിരഞ്ഞു.
കാണുന്നില്ല. പാവം. എന്തോ പറ്റീട്ടുണ്ട്.
പെട്ടെന്നാണ് അത് കണ്ടത്. ഒരു വലിയ പാമ്പ്. അതിന്റെ തുറന്നു വച്ച വലിയ വായില് ഒരു തവളയും!
അമ്മേ----- ന്നും വിളിച്ചുകൊണ്ട് തിരിഞ്ഞൊരു ഓട്ടമായിരുന്നു.
തട്ടു തട്ടായി തിരിച്ച കമുകിന് തൊട്ടത്തിലൂടെ മുകളിലേയ്ക്ക് കുടയും പിടിച്ച് ഓടുന്നതിനിടയില് തട്ടിത്തടഞ്ഞു വീണത് മാത്രം ഓര്മയുണ്ട്.
ബോധം വരുമ്പോള് അച്ഛന്റെ മടിയില് തല വച്ച് കിടക്കുകയായിരുന്നു. കണ്ണ് തുറന്നതും അച്ഛന് പറഞ്ഞു.
"രേണു ഒന്നെണീറ്റെ".
നില്ക്കണ്ട താമസം "ഠപ്പേ" ന്നു ഒരടി! " ഇനി എന്നോടു ചോദിക്കാണ്ട് നീ ഈ വീട്ടിന്ന് പുറത്തിറങ്ങ്, അപ്പൊ കാണാം. എത്ര പറഞ്ഞാലും ഇവള്ക്ക് മനസ്സിലാവൂല്ലല്ലോ , കൂട്ടിനൊരു അച്ഛമ്മയും".
"എന്റെ മോക്ക് നൊന്ത്വോ?"
അച്ചമ്മേന്റെ ചോദ്യം രേണു കേട്ടില്ല.
അവള് നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അച്ഛനെത്തന്നെ നോക്കുകയായിരുന്നു.
പതുക്കെ അച്ഛന്റെ കണ്ണും നനയുന്നത് അവള് കണ്ടു.
--------------------------------------------------------------------------------------------------
11/30/12
വെച്ചെണ്ണ (രേണുന്റെ കഥ)
കാലിലൊരു മുള്ള് കൊണ്ടത് എടുക്കാനായ് തിരിഞ്ഞതാണ്. തൊട്ടു പിറകിലായ് ഒരു സാമി നില്ക്കുന്നു.അവരെന്തോ ചോദിക്കുന്നുണ്ട്. അവളൊന്നും കേട്ടില്ല. ഉരുളന് കല്ലുകള് നിരന്ന ഒറ്റയടി പ്പാത യിലൂടെ സര്വ്വ ശ ക്തിയും എടുത്തു ഓടുകയായിരുന്നു.വീട്ടിന്നടുത്തെത്തിയപ്പോ അച്ഛമ്മ നാളെ രാവിലെ തണുപ്പിന് തീയിടാനായ് ,പ്ര്ത്തിച്ചപ്പ് അടിച്ചുകൂട്ടുന്നു.
"'ഉയീ, അന്റെ മോളെന്നാ ഓടി വെര്ന്ന്" ന്നു പറഞ്ഞു അച്ഛമ്മ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു.
ക--ള്ള --സാമി വര് ന്നുണ്ട് , രേണ്നെ പിടിക്കാന് ന്നു പറഞ്ഞു അച്ചമ്മേന്റെ നെഞ്ഞത്ത് മുഖം പൂഴ്ത്തി.
"അയ്യേ, ആ വരുന്ന സാമീനെ നിനക്കറിയൂല്ലേ ? കയിഞ്ഞായ്ചെം കൂടി ഈടുന്നു ധര്മം വാങ്ങി പ്പോയതല്ലേ . ഒരു പാവം പെണ്ണുങ്ങളാ .വയസാം കാലത്ത് നോക്കാനാരും ഇല്ലാണ്ടായപ്പോ സാമിയായി, ആരെങ്കിലും കൊടുക്കുന്ന ധര്മവും വാങ്ങി ജീവിച്ചു പോകുന്നു.ഇരിട്ടീലെ വല്ല്യമ്മേന്റെ വീട്ടിലൊക്കെ അവര് വന്നു താമസിക്കുന്നതല്ലേ".
അപ്പോഴേയ്ക്കും അവരെത്തി.
സാമിയും അച്ഛമ്മയും കൂടി രേണുന്റെ പേടിയെപറ്റി പറഞ്ഞു ചിരിച്ചും കൊണ്ട് വീട്ടിലേയ്ക്ക് നടന്നു.
കിതച്ചോണ്ട്, അച്ചമ്മയുടെ ഒരു കൈ വിടാതെ മുറുകെ പിടിച്ചു രേണുവും.
വയസ്സാം കാലത്തു രേണുനും സാമിയാവേണ്ടി വരുമോ?
ഈ കള്ളസാമീനെ കണ്ടാ ഇനിയിപ്പോ എങ്ങനെയാ തിരിച്ചറിയുക ?
---------------------------
രാവിലെ എഴുന്നേറ്റപ്പോള് കുറെ വയ്കി.ശനിയാഴ്ചയല്ലേ,ഇന്ന് സ്കൂളില്ലാത്തത് ഭാഗ്യം. ഒന്നാം ക്ലാസ്സിലെ ശാരദ ടീച്ചര്ക്ക്, എന്ത് നല്ല സ്നേഹായിരുന്നു.രേണുനോട് മാത്രല്ല, എല്ലാരോടും. രണ്ടാം ക്ലാസ്സിലായപ്പോമുതല് ക്ലാസ്സ് ടീച്ചര് മാറി.അവള്ക്കു രാഗിണി ടീച്ചറെ തീരെ ഇഷ്ടല്ല.ഇന്നലെ എന്തോ ചോദ്യം ചോദിച്ചത് അവള് കേട്ടില്ല. അടി കിട്ടണ്ടാന്നു കരുതി,എന്തോ ഒരുത്തരം പറഞ്ഞു.
അതിനു, എല്ലാവരുടെയും മുമ്പില് വച്ച്,
"അഞ്ജന മെന്നതെനിക്കറിയാം
മഞ്ഞള് പോലെ വെളുത്തിട്ട്,
എന്ന് പറഞ്ഞ പോലെയാ നിന്റെ കാര്യം"
ന്നും പറഞ്ഞു ചൂരലുകൊണ്ട് നല്ല രണ്ടടി തന്നു. ഇപ്പോഴും കയ്യ് വേദനിക്കുന്നു. ടീച്ചര് അമ്മേന്റെ കൂടെ പഠി ച്ചതാത്രേ. രേണുന്റെ അമ്മ ആരേം അടിക്കൂല. ടീച്ചരെന്താ ഇങ്ങനെ? സാരി കേറ്റി ഉടുത്ത് , പല്ല് പൊങ്ങി, ഒരു ഭംഗിയുല്ലാ, ടീച്ചറെ കാണാന്...
മനസ്സില് സ്നേഹോള്ളവരെ കാണാനും നല്ല ഭംഗിതോന്നും, ഇല്ലേ?
വയസ്സായ , ശാരദ ടീച്ചറെയും, ശങ്കരന് മാഷെയും കാണാന് എന്ത് ഭംഗിയാ!
ഉറക്കം തെളിഞ്ഞിട്ടും അവള് അച്ഛമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു.
അച്ചമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോ,വല്ലാത്ത പരാതി.
രേണു,അച്ചമ്മേടെമേല് കാല് കയറ്റിവയ്ക്കുന്നതിന്.
ഇല്ലങ്കില് ഉറക്കം വരണ്ടേ? അവള് ഏന്താ ചെയ്യാ?
രേണു രണ്ടാം ക്ലാസ്സിലല്ലേ ആയുള്ളൂ, അച്ചമ്മ പറയുന്നത്, അച്ചമ്മയ്ക്ക് നോവുന്നു, രേണു വല്ല്യ കുട്ടിയായില്ലേ ന്ന.
ആണോ? രേണുന് എപ്പോം കുഞ്ഞിക്കുട്ടി യായാമതി.
അച്ഛന്റെ ഒച്ചേലുള്ള വിളി കേട്ടാണ് ഇറയത്തെയ്ക്ക് വന്നത്.
"രേണു, പെട്ടെന്ന് പല്ലുതേച്ചിട്ട് ഒന്ന് കുഞ്ഞി കണ്ണന്റെ അടുത്ത് പോയി വാ.
ഇപ്പൊ പോയാല് "തമ്പാച്ചി"ന്റെ പറമ്പിലുണ്ടാവും."
തമ്പാച്ചിനെ അറീല്ലേ? മൂപ്പന് കാവിലെ കൊമരാത്രേ.
കുഞ്ഞിക്കണ്ണാട്ടന്റെ അടുത്തു പോകുന്നതെന്തിനാന്നും അവള്ക്കറിയാം.
ഉമിക്കരിയും എടുത്ത് പതുക്കെ പുറത്തിറങ്ങി നല്ലൊരു ഈര്ക്കിലി യും തിരഞ്ഞു നടന്നപ്പോള് കണ്ടു,കോണാകൃതിയിലുള്ള കുറെ കൊച്ചു കൊച്ചു കുഴികള്.
അവിടെയിരുന്നു ഒരു ഉറുമ്പിനെ പിടിച്ചു ആ കുഴിയുടെ നടുക്ക് നോക്കിയിട്ടു.
ഉറുമ്പ് മുകളിലേയ്ക്ക് വരാന് കൈ കാലിട്ടടിക്കുന്നു. എങ്ങനെയാ വര്വ ? പൂഴിയല്ലേ?
രണ്ടു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞില്ല.കുഴിയും കുഴിച്ചു കാത്തുനിന്ന കുഴിയാന ഉറുമ്പിനെ പിടിക്കാന് മുകളിലേയ്ക്ക് വന്നു.
അവള് അതിനെ പിടിച്ച് ഒരു ചിരട്ടയിലാക്കി.
അത് ചിരട്ടയ്ക്കുള്ളില് പുറകോട്ടു നടക്കാന് തുടങ്ങി. കണ്ടിട്ടില്ലേ കുഴിയാന പുറകോട്ടു നടക്കുന്നത്? നല്ല രസാ കാണാന്.
ഇനിയും ഒരു മൂന്നാലെണ്ണത്തിനെ പിടിക്കണം. അവള് അടുത്ത കുഴി അന്വേഷിച്ചു നടന്നു.
രേണു------, നീ എന്നാ ആട ചെയ്യുന്ന്? പെട്ടെന്ന് വാ.---.
അച്ഛനു ദേഷ്യം വന്നു തുടങ്ങി. ഇനി രക്ഷയില്ല.
വേഗം കിട്ടിയ ഈര്ക്കിലിയും പൊട്ടിച്ച് പല്ലും തേച്ചു കഴിഞ്ഞ് ഇറയത്തേയ്ക്ക് വന്നു.
"ഒന്ന് പല്ല് തേയ്ക്കാന് നിനക്ക് അര മണിക്കൂറാന്നോ?"
ഒന്നും പറയാതെ അച്ഛനെ നോക്കി. കണ്ണ് നിറഞ്ഞത് കണ്ടാവണം, അച്ഛന് ഒന്ന് തണുത്തു.
ഒരു വലിയ കുപ്പിയും കൈയ്യില് കൊടുത്തു പറഞ്ഞു.
ഒരു വലിയ കുപ്പിയും കൈയ്യില് കൊടുത്തു പറഞ്ഞു.
പെട്ടെന്ന് പോയിവാ. ഇല്ലെങ്കില് തീര്ന്നുപോകും."
നടക്കുമ്പോള് ഓര്ത്തു.ഇന്ന്നമ്പീശന് വീട്ടിലെ ശ്രീജ ശ്രീകണ്ടാപുരത്തുന്ന് വരുംന്ന് അവിടത്തെ വല്ല്യമ്മ പറഞ്ഞിരുന്നു. കളിക്കാന് ഒരാളും കൂടിയായി. അവള് ഉത്സാഹത്തോടെ കുപ്പിയുമായി വേഗം നടന്നു.
ജോയ് ചേട്ടന്റെ വീട് കഴിഞ്ഞപ്പോ, പായം സ്കൂളിലെ ഏട് മാഷ് - പുരുഷോത്തം മാഷ്- എതിരെ വരുന്നു.
"എന്താ മോളെ കുപ്പിയുമായി " എന്നു ചോദിച്ചു.
"അത് വെച്ചെണ്ണ വാങ്ങാനാ" (അങ്ങനെ പറയാനാ തോന്നീത്).
തമ്പാച്ചീന്റെ പറമ്പ്ന്റെ അടുത്തെത്തിയപ്പോ തന്നെ തെങ്ങിന്റെ മുകളില് നിന്നും കുഞ്ഞി കണ്ണേട്ടന്റെ പാട്ട് കേള്ക്കാന് തുടങ്ങി.
"ശരറാന്തല് തിരിതാഴും മുകിലിന് കുടിലില്
മൂവന്തി പെണ്ണുറങ്ങാന് കിടന്നു".
"മോളെ, ഇപ്പൊ തരാട്ടോ".
അതും പറഞ്ഞു അടുത്ത പാട്ടിലേയ്ക്ക്.
"അക്കരെ യിക്കരെ നിന്നാലെങ്ങനെ ആശതീരും
നിങ്ങടെ ആശ തീരും"
ഒന്നുകില് ---- ----- -----
രേണു കുപ്പിയും കൈയ്യില് പിടിച്ച് അയാള് താഴെ വരുന്നതും കാത്തു നിന്നു.
തുടരും----
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
11/18/12
രേണുവിന്റെ കഥ, നാടിന്റെയും
(ഭാഗം 1) അനിത പ്രേംകുമാര്, ബാംഗ്ലൂര്
കണ്ണൂര് ജില്ലയിലെ,
ഇരിട്ടി എന്ന അതിമനോഹരമായ പട്ടണത്തിനടുത്തുള്ള, പായം, പായം മുക്ക്, പയഞ്ചേരി, തില്ലങ്കേരി തുടങ്ങിയ ഗ്രാമങ്ങള് പാശ്ചാത്തലമാക്കി രേണുവിന്റെ കഥ തുടങ്ങുകയാണ്. രേണുവിനൊപ്പം കൂടാന് നിങ്ങളെയും ക്ഷണിക്കുന്നു. വരുമല്ലോ? കഥാ പാശ്ചാത്തലം എന്റെതാണെങ്കിലും രേണുവിന് എന്റെ ജീവിതവുമായ് യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല. എന്റെ നാടിന്റെ കഥ പറയണമെന്ന് തോന്നിയത് കൊണ്ടാണ് ആ പശ്ചാത്തലം നല്കിയത്.
സ്നേഹത്തോടെ,
അനിത.
ഒന്ന്
ഉണ്ണിമാങ്ങ
കൊത്തങ്കല്ല് കളിക്കാന് രേണുവിന് തീരെ ഇഷ്ടല്ല.
അത്, കൊത്തങ്കല്ല് കളിച്ചാല് അച്ഛന് കടം പുയിക്കും എന്ന് പവിയേട്ടന് പറഞ്ഞതു കൊണ്ടൊന്നുമല്ല.
അവള്ക്കത് തീരെപറ്റുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടാ.
അത്, കൊത്തങ്കല്ല് കളിച്ചാല് അച്ഛന് കടം പുയിക്കും എന്ന് പവിയേട്ടന് പറഞ്ഞതു കൊണ്ടൊന്നുമല്ല.
അവള്ക്കത് തീരെപറ്റുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടാ.
ആവൂലാന്നു പറഞ്ഞപ്പോ, വസന്തയും വനജയും ഷീബയും ഒക്കെ രേണുനോട് പിണങ്ങി.
അവര് വേറൊരു ഭാഗത്ത് മാറിയിരുന്ന് ചെറിയ ചെറിയ ഉരുണ്ട കല്ലുകള് പെറുക്കിയെടുക്കാന് തുടങ്ങി.
ഇനിയിന്നവര് രേണുനോട് മിണ്ടില്ല.
അവര് വേറൊരു ഭാഗത്ത് മാറിയിരുന്ന് ചെറിയ ചെറിയ ഉരുണ്ട കല്ലുകള് പെറുക്കിയെടുക്കാന് തുടങ്ങി.
ഇനിയിന്നവര് രേണുനോട് മിണ്ടില്ല.
വസന്ത കൊത്തം കല്ല് കളിയിലും വളപ്പൊട്ടു കളിയിലും, കാക്ക കളിയിലും ഒക്കെ എപ്പോഴും ഒന്നാമതാണ്.
വനജ പഠിത്തത്തിലും.
വനജ പഠിത്തത്തിലും.
രേണുനെ അതിനൊന്നും കൊള്ളില്ല.
അവള് പതുക്കെ അവിടുന്നു പിന്വാങ്ങി. എംബിവല്ല്യച്ചന്റെ തന്നെ പറമ്പിലെ "ബപ്പായ്" മാവിന്റെ ചുവട്ടിലെത്തി.
മാങ്ങ ഉണ്ടാവാന് തുടങ്ങുന്നതെയുള്ളൂ.
വല്ല്യച്ചന്റെ വീടിന്റെ മുന്വശത്ത് കുറച്ചു ദൂരെയായിട്ടാണ് ഈ മാവ്.
പടര്ന്നു പന്തലിച്ച വലിയ മാവാണ്.
താഴെ വീഴുന്ന ഉണ്ണിമാങ്ങകളില് നല്ലൊരെണ്ണത്തിനു വേണ്ടി അവള് കുറെ പരതി.
കിട്ടിയതില് നല്ല രണ്ടു മാങ്ങകളുമെടുത്ത് തിരിച്ചു ചെന്ന് വല്ല്യമ്മയോട് ഉപ്പ് വേണംന്ന് പറഞ്ഞു.
കുറച്ച് ഉപ്പുകട്ട കയ്യില് തന്ന ശേഷം കയ്യില് ഒരു നുള്ളും വച്ചുതന്ന് (ഉപ്പ് കയ്യില് കൊടുത്താല് നുള്ളണംന്നറിയില്ലേ?) , വല്ല്യമ്മ എന്നത്തേയും പോലെ പുല്ലരിയാന് വട്ടിയും കത്തിയുമായി ഇറങ്ങി.
ഇറങ്ങുമ്പോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു ," അക്കൂട്ടാര്ക്ക് ഇങ്ങനെ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ചെത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നാമതി.
ഈട ഒരാക്ക് നിക്കാനും ഇരിക്കാനും നെരൂല്ല."
കൂടേലിരുന്ന് ഭംഗിയുള്ള ഒരു ശില്പം ചെത്തിയുണ്ടാക്കുന്ന വല്ല്യച്ചനെ നോക്കിയാണ് പറയുന്നത്.
വല്ല്യച്ചന് രേണുനെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ച് വീണ്ടും പണി തുടങ്ങി.
വല്ല്യമ്മ എപ്പോം തിരക്കിലാ. വല്ല്യച്ചനും!!
വല്ല്യമ്മയ്ക്ക് ആറു മക്കളുണ്ട്.
പിന്നെ കുറെ പശുക്കളും, ആടുകളും കോഴികളും ഒക്കെയുണ്ട്.
കൂടെ പറമ്പിലെ പണികളും.
വല്ല്യച്ചന് മുമ്പ് പഞ്ചായത്തിലെ എംപി യായിരുന്നത്രേ. അതെന്താന്നൊന്നും രേണുനറീല്ല.അമ്മ പറയുന്ന കേട്ടതാ.
അതുകൊണ്ടാ എംബിവല്ല്യച്ചനായത്.
വല്ല്യച്ചന്റെ നീണ്ട നരച്ച താടി കാണാന് രേണുനു വല്ല്യ ഇഷ്ടാ.
രേണുന്റെ അച്ഛന് താടീല്ല. കറുത്തമീശയുണ്ട്.
അച്ഛനെന്താ വെള്ളത്താടി വച്ചാല്? ഒരു പ്രാവശ്യം ചോദിച്ചതാണ്.
അച്ഛന് പറഞ്ഞത് വയസ്സാവുമ്പോ വെള്ളത്താടി വരുംന്നാ.
പക്ഷെ വയസ്സായാ അച്ഛന് മരിച്ചു പോവൂത്രേ. അച്ഛനും, വല്ല്യച്ചനും ആരും മരിക്കണ്ട. രേണുന് എല്ലാരേം വേണം.
വല്ല്യച്ചന്റെ വീട്ടിന്റെ പിന്നിലുള്ള വലിയ പ്ര്ത്തി തോട്ടത്തിലൂടെ നടന്ന്, ഒരു ചെറിയ തോടും കടന്നു, തമ്പിയേട്ടന്റെ പറമ്പിലൂടെ വേണം, രേണുന് വീട്ടിലെത്താന്. ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്, താഴെ പുഴക്കരയിലൂടെയാ.
"കള്ളസ്സാമി മാരിറങ്ങീട്ടുണ്ട്, ഒറ്റയ്ക്ക് അധികം ഇറങ്ങി നടക്കരുത്"ന്ന് ഇന്നലേം കൂടി അമ്മ രേണുനോട് പറഞ്ഞതാ. അവള് ശ്രദ്ധിച്ച് പതുക്കെ നടന്നു.
തോട്ടുംകരയിലെത്തിയപ്പോ ഒരുതുള്ളി വെള്ളോല്ല.
ഇനി മഴക്കാലം വരണം വെള്ളം വരാന്.
കഴിഞ്ഞ മഴക്കാലത്ത് രേണു അനിയനേം കൂട്ടി, തോര്ത്ത് മുണ്ടോണ്ട് കുറെ പരലിനെ പിടിച്ചതാ.
വെറുതെ രസത്തിന്.ചേമ്പിലയില് വെള്ളം നിറച്ച് അതിലിട്ടുവയ്ക്കും. വീട്ടിലേക്കു പോകുമ്പോള് തിരിച്ചു വെള്ളത്തിലിട്ടിട്ട് പോകും.
"കൊഞ്ചിനെ" പ്പോലുള്ളവയെ കിട്ടിയാല്, രാത്രി മീന്പിടിക്കാന് അച്ഛന്റെ കൂടെ പുഴക്കരയില് പോകുമ്പോ ചൂണ്ടയില് കൊര്ക്കാനെടുക്കാം. അതിനു "മണ്ണിരേം" വേണം.
തോടും കടന്ന്, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റപ്പയും, ജനസംഘവും, തൊട്ടാല് വാടിപ്പോകുന്ന ഇലകളുള്ള തൊട്ടാവാടികളും നിറഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ അവള് വീട്ടിലേക്കു നടന്നു.
തൊട്ടു പിറകിലായി, കാഷായ വേഷം ധരിച്ച ഒരാള് അവളെ പിന്തുടരുന്നത് അവള് അറിഞ്ഞില്ല.
തുടരും.- - -
"FOLLOW" ( പിന്തുടരൂ) ക്ലിക്ക് ചെയ്ത് E Mail Id കൊടുത്താല്, ഈ ബ്ലോഗില് എഴുതുന്നത് നിങ്ങളുടെ ഇ മെയില്അഡ്രസ്ല് തുടര്ച്ചയായി വരുന്നതാണ്.
മാങ്ങ ഉണ്ടാവാന് തുടങ്ങുന്നതെയുള്ളൂ.
വല്ല്യച്ചന്റെ വീടിന്റെ മുന്വശത്ത് കുറച്ചു ദൂരെയായിട്ടാണ് ഈ മാവ്.
പടര്ന്നു പന്തലിച്ച വലിയ മാവാണ്.
താഴെ വീഴുന്ന ഉണ്ണിമാങ്ങകളില് നല്ലൊരെണ്ണത്തിനു വേണ്ടി അവള് കുറെ പരതി.
കിട്ടിയതില് നല്ല രണ്ടു മാങ്ങകളുമെടുത്ത് തിരിച്ചു ചെന്ന് വല്ല്യമ്മയോട് ഉപ്പ് വേണംന്ന് പറഞ്ഞു.
കുറച്ച് ഉപ്പുകട്ട കയ്യില് തന്ന ശേഷം കയ്യില് ഒരു നുള്ളും വച്ചുതന്ന് (ഉപ്പ് കയ്യില് കൊടുത്താല് നുള്ളണംന്നറിയില്ലേ?) , വല്ല്യമ്മ എന്നത്തേയും പോലെ പുല്ലരിയാന് വട്ടിയും കത്തിയുമായി ഇറങ്ങി.
ഇറങ്ങുമ്പോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു ," അക്കൂട്ടാര്ക്ക് ഇങ്ങനെ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ചെത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നാമതി.
ഈട ഒരാക്ക് നിക്കാനും ഇരിക്കാനും നെരൂല്ല."
കൂടേലിരുന്ന് ഭംഗിയുള്ള ഒരു ശില്പം ചെത്തിയുണ്ടാക്കുന്ന വല്ല്യച്ചനെ നോക്കിയാണ് പറയുന്നത്.
വല്ല്യച്ചന് രേണുനെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ച് വീണ്ടും പണി തുടങ്ങി.
വല്ല്യമ്മ എപ്പോം തിരക്കിലാ. വല്ല്യച്ചനും!!
വല്ല്യമ്മയ്ക്ക് ആറു മക്കളുണ്ട്.
പിന്നെ കുറെ പശുക്കളും, ആടുകളും കോഴികളും ഒക്കെയുണ്ട്.
കൂടെ പറമ്പിലെ പണികളും.
വല്ല്യച്ചന് മുമ്പ് പഞ്ചായത്തിലെ എംപി യായിരുന്നത്രേ. അതെന്താന്നൊന്നും രേണുനറീല്ല.അമ്മ പറയുന്ന കേട്ടതാ.
അതുകൊണ്ടാ എംബിവല്ല്യച്ചനായത്.
വല്ല്യച്ചന്റെ നീണ്ട നരച്ച താടി കാണാന് രേണുനു വല്ല്യ ഇഷ്ടാ.
രേണുന്റെ അച്ഛന് താടീല്ല. കറുത്തമീശയുണ്ട്.
അച്ഛനെന്താ വെള്ളത്താടി വച്ചാല്? ഒരു പ്രാവശ്യം ചോദിച്ചതാണ്.
അച്ഛന് പറഞ്ഞത് വയസ്സാവുമ്പോ വെള്ളത്താടി വരുംന്നാ.
പക്ഷെ വയസ്സായാ അച്ഛന് മരിച്ചു പോവൂത്രേ. അച്ഛനും, വല്ല്യച്ചനും ആരും മരിക്കണ്ട. രേണുന് എല്ലാരേം വേണം.
വല്ല്യച്ചന്റെ വീട്ടിന്റെ പിന്നിലുള്ള വലിയ പ്ര്ത്തി തോട്ടത്തിലൂടെ നടന്ന്, ഒരു ചെറിയ തോടും കടന്നു, തമ്പിയേട്ടന്റെ പറമ്പിലൂടെ വേണം, രേണുന് വീട്ടിലെത്താന്. ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്, താഴെ പുഴക്കരയിലൂടെയാ.
"കള്ളസ്സാമി മാരിറങ്ങീട്ടുണ്ട്, ഒറ്റയ്ക്ക് അധികം ഇറങ്ങി നടക്കരുത്"ന്ന് ഇന്നലേം കൂടി അമ്മ രേണുനോട് പറഞ്ഞതാ. അവള് ശ്രദ്ധിച്ച് പതുക്കെ നടന്നു.
തോട്ടുംകരയിലെത്തിയപ്പോ ഒരുതുള്ളി വെള്ളോല്ല.
ഇനി മഴക്കാലം വരണം വെള്ളം വരാന്.
കഴിഞ്ഞ മഴക്കാലത്ത് രേണു അനിയനേം കൂട്ടി, തോര്ത്ത് മുണ്ടോണ്ട് കുറെ പരലിനെ പിടിച്ചതാ.
വെറുതെ രസത്തിന്.ചേമ്പിലയില് വെള്ളം നിറച്ച് അതിലിട്ടുവയ്ക്കും. വീട്ടിലേക്കു പോകുമ്പോള് തിരിച്ചു വെള്ളത്തിലിട്ടിട്ട് പോകും.
"കൊഞ്ചിനെ" പ്പോലുള്ളവയെ കിട്ടിയാല്, രാത്രി മീന്പിടിക്കാന് അച്ഛന്റെ കൂടെ പുഴക്കരയില് പോകുമ്പോ ചൂണ്ടയില് കൊര്ക്കാനെടുക്കാം. അതിനു "മണ്ണിരേം" വേണം.
തോടും കടന്ന്, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റപ്പയും, ജനസംഘവും, തൊട്ടാല് വാടിപ്പോകുന്ന ഇലകളുള്ള തൊട്ടാവാടികളും നിറഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ അവള് വീട്ടിലേക്കു നടന്നു.
തൊട്ടു പിറകിലായി, കാഷായ വേഷം ധരിച്ച ഒരാള് അവളെ പിന്തുടരുന്നത് അവള് അറിഞ്ഞില്ല.
തുടരും.- - -
"FOLLOW" ( പിന്തുടരൂ) ക്ലിക്ക് ചെയ്ത് E Mail Id കൊടുത്താല്, ഈ ബ്ലോഗില് എഴുതുന്നത് നിങ്ങളുടെ ഇ മെയില്അഡ്രസ്ല് തുടര്ച്ചയായി വരുന്നതാണ്.
Subscribe to:
Posts (Atom)



