6/9/13

അവള്‍ മഞ്ഞു പോലെ---




     കവിത

     അനിത പ്രേംകുമാര്‍









ആദ്യമായ് കണ്ടനാള്‍
അവളൊരു മഞ്ഞു കണം.
തട്ടാന്‍, മുട്ടാന്‍, അടുത്തപ്പോള്‍
അരികൊന്നുകൊണ്ടതും 
മുറിഞ്ഞു, പൊടിഞ്ഞു ,
കയ്യില്‍, ചോരത്തുള്ളികള്‍--

തണുത്തു വിറയ്ക്കിലും
തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ
തനിച്ചിരുന്നവള്‍,
തൂവെള്ള ഉടയാടയാല്‍
തന്നുള്ളം മറച്ചവള്‍,
തരുണിയാം സുന്ദരി,
മോഹനാംഗി .

പ്രണയം തുടങ്ങവേ
ഉരുകാന്‍ തുടങ്ങിയോള്‍,
വെള്ളമായ് മാറിയോള്‍.
കോരിക്കുടിച്ചിടാന്‍,
ദാഹം അകറ്റിടാന്‍,
മുങ്ങി ക്കുളിച്ചിടാന്‍,
പകരുന്ന  പാത്രത്തിന്‍
രൂപത്തില്‍ മാറിയോള്‍!

കലഹം തുടങ്ങവേ
നീരാവിയായവള്‍
തൊട്ടാലോ വെന്തു  പോം
ചൂടായി മാറിയോള്‍
കലഹം അടങ്ങവേ
വിരഹം സഹിക്കാതെ
വീണ്ടും ജലമായി
മാറുവോള്‍ സുന്ദരി--

എങ്ങാനുമൊരുനാള്‍ 
അവന്‍പോയി, എങ്കിലോ
വൈധവ്യ മേറ്റവള്‍-
വീണ്ടുംതണുക്കുന്നു,
മാറുന്നു, മഞ്ഞായി,
ഹിമവല്‍ സാന്നിധ്യ
മാശ്രയിക്കുന്നവള്‍

               * * * *